Het begint als een sprookje: "Er was eens....", zegt een mannenstem off-stage, terwijl van achter het toneel met een zaklantaarn de ruimte wordt verkend. Als het licht aan knippert, zien wij Elizabeth (Saskia Temmink) bloot en onbekommerd in een ouderwetse wastobbe zitten. Het is vijf uur in de ochtend maar ook vader Joubert, keurig in het pak, is al op. De familie Joubert wordt gekweld door zorgen.

Never Land beschrijft de teloorgang van een curieus gezin. Henri Joubert (Cas Enklaar) is een mislukkeling met een droom: als hij maar eenmaal in Engeland woont met zijn vrouw en dochter, zal alles anders worden. Honderd baantjes heeft hij geprobeerd, maar niets wil lukken in het Frankrijk dat hem zo tegenstaat. Zijn vrouw Anne Joubert (Olga Zuiderhoek) heeft zich allang geschikt in een leven dat in het teken staat van een droom die niet de hare is. Drank en sigaretten houden haar in leven: "Wie heeft er nou behoefte aan gezondheid als er drank is?", is haar motto. Elizabeth, de dochter, heeft een gezond soort cynisme ontwikkeld over de dromen van haar vader en de nachtmerries van haar moeder. Zij is op zoek naar visioenen, die haar kunnen bevrijden uit de armoede en de mislukkingen.

Het stuk is geschreven door de Amerikaanse schrijfster Phyllis Nagy: een zwarte komedie met absurdistische en poëtische elementen. Regisseur Judith de Rijke, bekend geworden met Figuranten, heeft het stuk aangepakt als een kruising tussen een ouderwets drama en eigentijds toneel, waarin regelmatig de theaterillusie wordt doorbroken. Haar energieke aanpak brengt veel vaart in de voorstelling die desondanks lijdt aan een flink aantal 'zakken'. Dat ligt vooral aan de tekst die hier en daar wat al te lang uitgesponnen is. Het spel van de uitgelezen cast maakt veel goed. Olga Zuiderhoek is meesterlijk als de moeder, die zich onbeschaamd op de been houdt met drank en heel goed doorheeft wat haar ontbreekt: "geen verlangen, geen hartstocht". Els Ingeborg Smits speelt een prachtige rol als Heather Caton-Smith: onnozel, goedbedoelend, maar met een mooi gevoel voor eigenwaarde. Cas Enklaar is overtuigend als de eeuwige dromer: even komisch als aangrijpend.

Het decor is simpel maar ingenieus: een diagonaal van vijf ramen, waarachter telkens het licht verandert of de regen valt. Never Land is een mooi vormgegeven sprookje over mensen die niet kunnen vinden waar ze naar verlangen.