"Heeft u ooit vrienden gehad die arm waren?" Halverwege haar monoloog kijkt de actrice Sylvia Poorta het publiek dat om haar heen zit vragend aan. Iedereen gaat in gedachten de vrienden en bekenden af. Sommigen misschien wel, een paar, maar onmiddellijk realiseer je je dat arm hier in Nederland heel wat anders is dan arm in de arme landen waar het in De Koorts over gaat. Het stuk is een regelrechte aanklacht tegen de ongelijke verdeling van geld en macht in de wereld en een die raakt: na afloop heb je de neiging om op straat onmiddellijk je beurs te legen voor de eerste de beste die om een gulden vraagt.
De Koorts is het tweede stuk van Wallace Shawn dat De Trust uitbrengt, na Rouwklacht dat ook een uitgesproken politieke lading had. Het is een monoloog waarin de ik-persoon kennelijk ziek en koortsig vanuit een hotelkamer in een vreemd en ver land vertelt over haar leven. Herinneringen worden afgewisseld met beschrijvingen van de kakkerlakken op de muren van de hotelkamer en met visioenen van de martelingen en folteringen die er plaatsvinden, daar en overal op de wereld.
Op ingenieuze wijze worden de tegenstrijdigheden van de ik-persoon blootgelegd, waardoor de tekst ontsnapt aan het gevaar van te simpel pamflettisme. Wat werkelijkheid is en wat koortsdromen zijn, blijft in het ongewisse. De vertaling van Tom Kleijn maakt overigens een gekunstelde indruk: het is soms meer schrijftaal dan spreektaal. Misschien is dat bewust gedaan om de vervreemding aan te geven waarin het uit een intellectueel milieu afkomstige personage zich bevindt. Poorta heeft zich de tekst op bewonderenswaardige wijze eigen gemaakt, maar iets meer souplesse had geholpen.
De Trust speelt de voorstelling in de kleine zaal, in een uitgesproken intieme ambiance. Het publiek zit aan tafels om Sylvia Poorta heen en zij richt zich tot de toeschouwers bijna alsof ze een verhaal vertelt aan een vriendin of een goed bekende. Regelmatig kijkt ze de zaal rond, op zoek naar een blik van herkenning of betrokkenheid. Pas na een tijdje vallen in haar sobere opsmuk -zwarte broek, zwart vest- de details op: een bloedrood halssieraad en een paar oorbellen in de vorm van een druppel bloed. Een subtiele samenvatting van de obsessie die haar kwelt: hoe kun je in godsnaam leven in rijkdom en weelde (het sieraad) als je weet wat voor verschrikkelijke dingen er gebeuren op de wereld (druppel bloed).
Poorta gaat de voorstelling zoals Wallace Shawn dat zelf ook deed spelen voor genodigden uit politiek en het bedrijfsleven, op 5 november bijvoorbeeld bij de burgemeester van Amsterdam aan huis. Benieuwd hoeveel arme vrienden hij heeft.