Twee keer proberen de twee mannen, halfbroers, elkaar schuchter te omhelzen. Het is niet meer dan een poging, halverwege haperen hun armen en uiteindelijk schuren ze maar wat tegen elkaar. Geen wonder, de beide jongens zijn los van elkaar opgevoed in eenzaamheid, zonder liefde. Hun vaders waren niet meer dan voorbijgangers en hun moeder was een typisch product van de jaren zestig waarin individuele ontplooiing, met name op seksueel gebied, veel hoger scoorde dan de zorgplicht voor kleine kinderen. 

In de voorstelling die Johan Simons maakte bij Schauspielhaus Zürich en die nu in Nederland in première is gegaan in het Holland Festival, speelt Chris Nietvelt de rol van de moeder. Met haar lange dunne lijf op spitse hakken torent ze hoog uit boven haar twee zoons. Sensueel danst ze op Ruby Tuesday, het haar wild heen en weer zwaaiend in de ogen van de twee mannen die bewegingsloos naast haar staan. Het stuk is gebaseerd op de roemruchte gelijknamige roman van Michel Houellebecq uit 1998. Elementaire deeltjes schildert een nihilistisch beeld van de westerse maatschappij. Troosteloze individuen leven naast elkaar zonder hoop op verlossing, hooguit gedreven door de behoefte aan seksuele bevrediging. 

Johan Simons heeft gekozen voor een sobere enscenering waarin de taal het belangrijkste element is. Het decor bestaat uit een houten vloer in de vorm van golfplaten, waardoor de acteurs geen enkel houvast hebben: ze wankelen, wiebelen of springen er overheen. De voorstelling wordt gespeeld in het gloednieuwe Muziekgebouw aan 't IJ; het publiek zit aan alle kanten om de vierkante speelvloer heen.

De tekstbehandeling van de acteurs is voortreffelijk, ook Chris Nietvelt spreekt de lange Duitse monologen uit als ware het haar moedertaal. Hele kleine gebaren onderstrepen soms de tekst, vaker is de spreker uitdrukkingsloos en staan de andere personages als etalagepoppen te glimlachen naar het publiek of gaan ze tussen de toeschouwers zitten. Door kleine ontregelingen wordt het drama voelbaar. De afstandelijke regie werkt hier minder sterk dan in Anatomie Titus, eveneens in regie van Johan Simons en vorige week in de Stadsschouwburg te zien. En vooral door de opeenhoping van dramatische gebeurtenissen aan het eind van de voorstelling krijgt deze een heel andere lading dan in de oorspronkelijke roman.