Het ziet er gezellig en ontspannen uit, zoals de geliefden Titia ((Joan Nederlof) en Hedwig (Lineke Rijxman) samen naar Lingo liggen te kijken op hun grote bed. Toch wordt zelfs in de woorden die ze om beurten roepen al een lichte spanning voelbaar. Titia raadt 'mannen', Hedwig kiest 'moeder'. Als 'moeder' het goede woord blijkt, maakt Hedwig een iets te overdreven gebaar van triomf.

Inside Out, de nieuwe voorstelling van mugmet de goudentand is geschreven door Joan Nederlof, geregisseerd door Lineke Rijxman en wordt door henzelf gespeeld. Het is niet zonder risico als alles zo dichtbij gehouden wordt en ook in dit geval was het de voorstelling wellicht ten goede gekomen als ze een betrokken buitenstaander hadden ingehuurd om de grote lijn in de gaten te houden. Inside out is nu wat mager uitgevallen. Vooral de verhaallijn is dun: er wordt wat gekissebist over het huwelijk van de zoon van Titia die overigens al lang samenwoont en een dochter van elf heeft. Stiefmoeder Hedwig biedt het bruidspaar een overnachting in het Amstel Hotel aan als huwelijkscadeau, maar de schoondochter wil liever bij 'ons pap en ons mam' logeren. Geregeld wordt er mobiel gebeld met zoonlief, schoondochter en met de kleindochter over de kwestie. De mensen aan de andere kant van de lijn worden op een groot scherm vertoond en dat levert een welkome afwisseling op. Voor het overige vindt de handeling plaats op en om het grote bed in het penthouse van de twee geliefden.

Veel zwaarwichtiger is het tweede thema dat steeds dominanter wordt: de politieke gebeurtenissen rondom de paspoortaffaire rondom Ayaan Hirsi Ali in mei 2006. De televisie staat centraal in de slaapkamer en Hedwig, die carrière heeft gemaakt als jazzzangeres, raakt geheel en al in de ban van de gebeurtenissen. We volgen belangrijke passages uit het kamerdebat, horen de vinnige toon van Verdonk (die Hedwig overigens erg geestig nadoet) en Ayaan zelf.

Aanvankelijk roept dat irritatie op: waarom nu weer geconfronteerd worden met 'die eeuwige Ayaan'? Naarmate de obsessie van Hedwig met de kwestie toeneemt, worden haar vragen wel steeds wezenlijker. Hoe kan er zo'n omslag in het denken over iemand plaatsvinden? Wat bepaalt een mening? Wie bepaalt wat wij denken? Is er nog wel 'een waarheid'? Hoe snel kan een gevoel omslaan? Waarom roept die vrouw zo'n agressie op?

Aan de hand van de Ayaan-affaire poogt Inside out om grip te krijgen op het drabbige moeras van religieuze en politieke gevoeligheden waarin Nederland is beland na elf september. Het zijn meer dan relevante vragen die Hedwig hier stelt en je voelt mee met haar weigering om los te laten voordat ze eindelijk weer grip heeft op het leven. Haar laatste monoloog, opgenomen met videocamera zodat haar gezicht op het scherm heel dichtbij komt, is indrukwekkend. Toch is de discrepantie tussen de flinterdunne soap die zich in het 'echte' leven afspeelt en de impact van de pollitieke werkelijkheid te groot. Inside out is onevenwichtig en kan in dramatisch opzicht niet geheel en al overtuigen.