Sommige mensen kunnen er ongebreideld van genieten: urenlang mensen kijken, bij voorkeur vanaf een beschut terrasje, met uitzicht op een groot plein. Eiland, de nieuwe voorstelling van Orkater, is voor dat soort mensen vast een heel plezierige ervaring.In de nagenoeg tekstloze voorstelling wordt een choreografie opgevoerd van stadse types: kantoorpersoneel, goedgeklede dames op pumps, moeders met kinderen, studenten, zwervers, een enkele agressieveling. Soms levert dat ontmoetingen op of minder plezierige confrontaties, soms lopen ze verloren langs elkaar heen. Allemaal kleine eilanden. 

Eiland is heel precies gechoreografeerd. In het begin zien we mensen met regenjassen en koffertjes, met strakke blik voor zich uitkijkend. Dan vertragen of versnellen zij hun pas en worden de koffertjes vervangen door plastic tassen, in alle kleuren van de regenboog. Even later komt er een fietser aanzetten in een krankzinnig glimpak met een rode boevenmuts, die dwars door de meute heen rondjes fietst. En even later, onweerstaanbaar komisch, met een misplaatst gevoel van stoerheid andere mensen begint lastig te vallen.

E en belangrijke rol in de voorstelling speelt de muziek van Michel Banabila die mooie sferen creëert op basis van alledaagse geluiden, vermengd met jazzinvloeden. 

De voorstelling is gemaakt door Ria Marks en Titus Tiel Groenestege, die eerder het drieluik Wals maakten, over de eeuwige strijd tussen man en vrouw. Een serie voorstellingen ook nagenoeg zonder tekst waarin de uitvergroting en vervorming van alledaagse, voor iedereen herkenbare handelingen een grote theatrale zeggingskracht bleek te hebben. Eiland doet in zijn fysieke speelstijl sterk denken aan het werk van Alain Platel, zoals Iets Op Bach, waarin hij met dansers uit alle mogelijke werelddelen improviseerde op basis van hun eigen verhalen en dromen, gebaseerd op de taal van de straat. Streetdance, acrobatiek, moderne dans en alledaagse, gewone bewegingen kwamen er samen in een unieke eigen taal, waarin het bovendien ook ging over de grote thema's van het leven. 

Eiland is wat vrijblijvender: een verhaallijn ontbreekt. Tussen de meer verstilde fragmenten komen af en toe onweerstaanbaar komische scenes voor, waarin de hand van regisseur Ko van den Bosch te herkennen valt. Erg grappig bijvoorbeeld is de scène waarin een meisje brood komt voeren. In plaats van eendjes, zie je langzaam twee slaapzakken in beweging komen. De mannen voeren een verbeten gevecht om de broodkorsten, even hilarisch als – op de keper beschouwd – tragisch. Of de bochel van een bultenaar die opeens tot leven komt.

Dan wordt het even echt spannend