Gele donzen knuffels krijgen de Nederlandse soldaten uitgereikt, een hele doos vol. Ze zijn bedoeld om uit te delen aan de getraumatiseerde kinderen van Uruzgan. Vol ongeloof staart de sergeant naar de knuffels, maar de generaal is onverbiddelijk: 'orders van hogerhand'. In een handomdraai wordt het duivelse dilemma van de Nederlandse aanwezigheid in Kamp Holland blootgelegd: veel goede bedoelingen, maar een weerbarstige praktijk. Diezelfde kinderen uit Uruzgan hebben al snel een paar woorden Nederlands opgepikt, waarmee ze de verbijsterde soldaten tegemoet treden: 'Kansloos. VMBO Kansloos'.

Geert Lageveen en Leopold Witte, de makers van de veelgeprezen historische voorstellingen Conijn van Oland, De Gouden eeuw, Hof van Haile, Ik en Bloedband, zijn ditmaal dichtbij de actualiteit gebleven. In mei 2008 verbleven ze twee weken in Kamp Holland, midden in de woestijn van Afghanistan. Zij schreven Kamp Holland op basis van gesprekken met militairen ter plekke, met thuisblijvers, gerepatrieerde militairen en familie. Het resultaat is even bijzonder als de voorgaande voorstellingen. Lageveen en Witte schreven mooie dialogen, cynische gesprekken, keelsnoerende liedteksten en af en toe erg geestige anekdotes over alles wat zich afspeelt in de kleine enclave van een grote boze wereld. De voorstelling is geraffineerd opgebouwd en knap geregisseerd door Gijs de Lange. Ze begint met een eenvoudig, indringend Afghaans lied en eindigt met de harde wanhoopsbeat van susies haarlok. Tussendoor maken we kennis met het dagelijkse wel en wee van een tiental soldaten en hun sergeant, met het ochtendreveil, hun dagelijkse oefeningen, met videotrainingen ('hoe herken je een Taliban?') en het onderlinge gekibbel. De voorstelling is opgebouwd als een choreografie, waarin de spelers en muzikanten, allen gekleed in hetzelfde uniform - degelijk wit ondergoed en bruine bergschoenen - voortdurend aan het opdrukken zijn of op wacht zitten.

Volgens de beste Orkater-traditie maken de musici op een vanzelfsprekende manier deel uit van de handeling. Kamp Holland is een energieke, intelligente en geestige voorstelling, politiek geëngageerd muziektheater dat geen moment saai of belerend dreigt te worden. De voorstelling begint vanuit een afstandelijke en cynische houding die de meeste toeschouwers zullen herkennen. Door de stortvloed aan idiote gebeurtenissen, persoonlijke verhalen en herkenbare dialogen, word je als kijker steeds dieper meegezogen in de realiteit van het leven daar. Na het onvermijdelijke slot, een tragisch ongeluk door een bermbom, heeft de plaatselijke bevolking zich uiteindelijk toch ontfermd over de gele knuffels.