`De zus van de schrijver ziet er uit als een ouwelijke Heidi met haar lange vlechten; ze is eenzaam, gefrustreerd en ongelukkig en gedraagt zich uitgesproken hysterisch. De psychiater van de schrijver is gecast als een Mathilde Santing-achtige lesbienne in driedelig pak met zo'n gevaarlijk lokje haar. Tegen haar client doet ze onuitstaanbaar agressief, gelijkheberig en betuttelend. De getroubleerde schrijver zelf voldoet al evenzeer aan alle cliche's: verstrooid, een tikje wereldvreemd en dol op vrouwen. Eigenlijk is het enige geloofwaardige personage Marga, de vrouw van de schrijver. Renee Fokker zet haar neer als een ambitieuze, moderne vrouw, die zich plotseling realiseert dat zij niets anders doet dan rennen van de ene taxi naar het volgende vliegveld en zich afvraagt of het zo nu eigenlijk wel de bedoeling is allemaal.

De huwelijkscrisis tussen Jasper, de schrijver (Gees Linnebank) en Marga staat centraal in Gek van vrouwen, een flinterdunne comedy van Neil Simon die met Barefoot in the Park en The Sunshine Boys behoort tot de meest sucesvolle toneelschrijvers van deze eeuw. De schijver, een vijftiger, waant zich God in zijn werkkamer, waar hij de werkelijkheid (lees: vrouwen) naar zijn hand kan zetten. In het echte leven blijkt het heel wat lastiger om de vrouwen te laten doen wat hij wil. Zijn eerste echtgenote is jonggestorven en zijn tweede vrouw staat op het punt hem te verlaten. In zijn werkkamer roept hij met behulp van zijn fantasie de hulp in van zijn hysterische zus, zijn onverdraaglijke psychiater of zijn geliefde, idyllische eerste echtgenote. Gaandeweg beginnen de fantasiebeelden een eigen leven te leiden en ongevraagd commentaar te leveren op het leven van de schrijver. Ze confronteren hem met zijn onvermogen om het verleden los te laten.

Het op zich aardige idee, om een schrijver neer te zetten die fantasie en realiteit niet goed meer uit elkaar kan houden, komt in deze voorstelling niet uit de verf, vooral omdat de personages die hem bestoken zo volstrekt oninteressant zijn. Het spel is navenant bloedeloos. Gees Linnebank speelt als de schrijver ver beneden zijn kunnen; zijn personage is een optelsom van cliche's. Een goede comedy wordt gekenmerkt door de verstrengeling van tragische en komische elementen. Gek van vrouwen ontbeert beide. De tragiek wordt gereduceerd tot een onbenullig huwelijkscrisisje en het komische gedeelte bestaat uit futloze dialogen, flauwe woordspelingen en zouteloze humor.