Is Furtwängler inderdaad fout geweest? Wat beweegt Major Arnold om hem zo genadeloos te intimideren en te vernederen? Staat kunst los van politiek? Wat is een betere keuze in een oorlogssituatie: je zo snel mogelijk uit de voeten maken zodat je geen vuile handen kunt maken of blijven en proberen te redden wat er te redden valt?
De oorspronkelijke titel Taking sides geeft beter dan de neutrale Nederlandse vertaling Het Verhoor weer, waar het in dit stuk om gaat. De toeschouwer wordt telkens heen en weer wordt geslingerd tussen sympathie voor de ene partij, de beroemde dirigent Wilhelm Furtwangler, en de neiging de andere partij, de Amerikaanse aanklager Major Arnold, gelijk te geven. Het stuk speelt zich af in het Berlijn van net na de Tweede Wereldoorlog, waar de Duitse dirigent wordt beschuldigd van heulen met de nazi's. De Engelse schrijver Ronald Harwood heeft de wat vage historische feiten vermengd met fictionele elementen. Het is waar dat Furtwängler tijdens het nazi-regime bleef dirigeren, maar intussen hielp hij veel joden ontvluchten en onttrok hij zich waar mogelijk aan officiële plichtplegingen. Zo getuigt de tweede violist van de Berliner Philharmoniker dat Herr Furtwänglerndertijd expres zijn dirigeerstokje in de rechterhand hield, om de Hitlergroet niet te hoeven brengen.
Het Verhoor speelt zich af in een beklemmende ruimte van metershoge, grijze wanden vol belastende dossiers. Theo Pont is op dreef als de cultuurbarbaar Steve Arnold, een Amerikaanse ijzervreter die een uitgesproken hekel heeft aan alles wat naar kunst riekt en die in slaap valt bij de Vijfde van Beethoven. Vanaf het begin is hij gedreven door een tomeloze ambitie om koste wat kost Furtwänglers schuld te bewijzen. Bram van der Vlugt geeft uitstekend partij als Furtwängler. Als hij voor het eerst opkomt, imponeert hij met zijn onkreukbare kostuum en zijn grijze haren als het toonbeeld van de bevlogen kunstenaar: waardig, krachtig en ver boven het gewone gepeupel verheven. Van der Vlugt laat mooi zien hoe in de loop van het verhoor zijn waardigheid en zijn zelfrespect worden aangetast.
Toch roept het Verhoor nogal wat vragen op. Waarom deze Steve Arnold zich uitgerekend zo vastbijt in de zaak van Furtwängler komt niet echt uit de verf. In het tweede deel, na de pauze, krijgt het verhoor in plaats van een voorlopig vooronderzoek plotseling het karakter van een heuse rechtbanksituatie, met een aanklager en een verdediger, wat de zaak er niet geloofwaardiger op maakt. De bijrollen, zoals de secretaresse, wiens vader een heldhaftige martelaarsdood is gestorven, hadden sterker kunnen worden uitgewerkt. En ook de scène waarin onze ijzervreter zich pathetisch op haar stort, is niet erg functioneel te noemen. Ondanks evidente zwakheden in het scenario en het feit dat het stuk uiteindelijk meer vragen oproept dan beantwoordt, is Het Verhoor de moeite waard. Vakbekwaam gemaakt, met twee ijzersterke hoofdrollen. Zeker in deze tijd waarin de tegenstellingen opnieuw scherp tegenover elkaar staan, is Het Verhoor een actueel stuk, dat in elk geval aan het denken zet over goed en fout.