Op zijn verjaardag, 13 augustus 1962, wordt Alfred Hitchcock geïnterviewd door de Franse filmregisseur François Truffaut. Hitchcock is in Los Angeles The Birds aan het regisseren, zijn 48ste film, en tussen de drukke bedrijven door beantwoordt hij in een week tijd zo'n 500 vragen over zijn carrière. Vier jaar later verschijnt Truffauts boek Le cinema selon Hitchcock dat een klassieker zou worden en een bijbel voor filmmakers.

Tg Stan heeft zich laten inspireren door de ontmoeting tussen beide filmgiganten in Que Sera Sera, een voorstelling waarin Damiaan De Schrijver en Bert Haelvoet op komische wijze enkele hoogtepunten van deze en latere ontmoetingen belichten. Op de achtergrond wordt de skyline van New York geprojecteerd, waarop tijdens de voorstelling de schaduw van de twee acteurs levensgroot te zien is, een heel filmisch beeld. Af en toe worden ook historische filmbeelden uit Hitchcockfilms getoond, onder meer een groot aantal scènes waarin mannen hun handen om de keel van doorgaans blonde mooie actrices leggen. Intussen klinkt het relativerende Que Sera Sera, (What will be, will be oftewel Wat moet zijn, zal zijn), door Doris Day beroemd geworden en voor het eerst gezongen in The Man Who Knew Too Much uit 1956. 

'Ieder gesproken woord is verdacht', is een van Hitchcocks motto's. Hij vertelt hoe je vroeger, ten tijde van de stomme film, gemakkelijk een nieuwe film kon maken, simpelweg door de tekstbordjes te veranderen. Hij geeft mooie voorbeelden van montagetechnieken: zie je een glimlachende man, vervolgens een zogende vrouw en dan weer de glimlachende man, trek je als toeschouwer de conclusie: aardige man. Wanneer er tussen de twee opname van de glimlachende man een vrouw in bikini wordt getoond, is de conclusie: oude viezerik.

Ook uit een ander beroemd interview, namelijk dat tussen Dick Cavett en Jean-Luc Godard, wordt zo nu en dan geciteerd. Geen probleem, leggen de acteurs uit: als De Schrijver zijn bril opzet is hij Hitchcock, doet hij 'm af, dan is hij Cavett. Dat leidt tot de nodige chaos en verwarring maar het is vooral erg vermakelijk.

Hitchcock schijnt dol te zijn geweest op nogal flauwe grappen en woordspelingen. Hij moest er zelf heel hard om lachen en De Schrijver is absoluut onweerstaanbaar als hij zich als Hitchcock op de benen slaat van plezier. De voorstelling zit vol subtiele grapjes en tussen de bedrijven door wordt het publiek betrokken door quizvragen – goede antwoorden worden beloond met toegeworpen Vlaamse lekkernijen. Het is een feest der herkenning voor de Hitchcockfan én nog meer voor de fan van Stan. Bert Haelvoet geeft goed weerwoord aan De Schrijver die de lach aan zijn kont heeft hangen.

De spanning wordt zeer geestig opgevoerd door een bom te plaatsen in een kist; hoe dat afloopt, kan ik helaas niet prijsgeven (spoiler alert!). Er wordt klungelig gerommeld met touw op zoek naar de 'perfecte misdaad' en enorm slap geouwehoerd. Heerlijk acteurstheater.