Traditioneel is het de 'twaalfde nacht' na Kerst, bij ons bekend als driekoningenavond. In Shakespeare's tijd werd 'Twelfth Night' gevierd als een soort carnavalsavond: alles werd (voor even) omgedraaid: mannen worden vrouwen, bedienden spelen hun meesters en andersom. In de bewerking van de Theatertroep is de verwarring compleet. Werden in Shakespeares tijd alle rollen door mannen gespeeld, in deze versie worden alle rollen omgedraaid: de vrouwen spelen mannenrollen en omgekeerd. Dat werkt heel geestig, vooral als de mannen hun best doen om zich van hun vrouwelijkste kant te laten zien: een aanstekelijk mengsel van serieus hun best doen, (nichten)humor en ironie met veel dubbele lagen. Het collectief is voor deze voorstelling begeleid door Matthias de Koning (Maatschappij Discordia) en Damiaan De Schrijver (STAN), die fungeren als dramaturgen en als spelbegeleiders. De Theatertroep maakt er een heerlijke avond van. Het is een feest van speelplezier, geestigheden, snelle schakelingen en voortreffelijk spel. In het midden zit Patrick Duijtshoff (Maria) die met de synopsis voor zich probeert de boel soepeltjes te laten verlopen. Het speelvlak bestaat uit een kleine, houten vloer die het hof van de hertog verbeeldt; telkens als een scène zich ergens in de buitenlucht afspeelt, duwt Patrick de betreffende speler er zachtjes maar beslist vanaf. Het verhaal is niet al te ingewikkeld maar door de vele verkleedpartijen, dubbelrollen en genderwisselingen is het toch nog even opletten. Het gaat over Viola die na een scheepsramp aanspoelt op een onbekend strand. Om te overleven verkleedt ze zich als jongen en treedt in dienst bij de hertog. Deze hertog is verliefd op zijn buurvrouw en hij stuurt Viola om haar het hof te maken. Daarmee begint een intrige vol spagaten: Viola speelt een jongen, maar ze wordt verliefd op haar baas, terwijl de vrouw op wie haar baas verliefd is, enorm valt op zijn bediende. En dan zijn de mannen dus vrouwen en andersom. Volgt u het nog? Heel veel maakt het allemaal niet uit: duidelijk is een totale verwarring, waarin de zogenaamde elite flink in haar hemd gezet wordt, de schurk voor schut gezet wordt, een droefgeestige nar het geheel van commentaar voorziet, het dienstmeisje slimmer dan iedereen is en aan het eind iedereen 'happy' is. Er zijn talrijke geestige gimmicks, zoals een theepotje waar de muziek uitkomt, als de deksel wordt opgetild. De erotiek is nooit ver weg, drie dames zingen een schunnig rijmend lied, er wordt flink verwezen naar augurken en komkommers en gespeeld met juwelen. Taal is belangrijk: de tekst zit vol zinspelingen ("Zinnen zijn zinloos"), op achteloos-plezierige wijze. De hoofdrol van Viola Sebastiaan wordt prachtig gespeeld door Kyrian Esser, maar het hele ensemble blinkt uit. De acteurs zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld en ze hebben zicht- en hoorbaar zelf ook veel plezier.