Door de ogen van mythische natuurgodinnen kijken we naar onze tijd: naar droge rivierbeddingen, vervuilde rivieren en brandende bossen. Ring of our Time is een indrukwekkende variant op Wagners Ring en een krachtige oproep tot actie van kunstenaars uit vier continenten.

Ring of our Time is het resultaat van vier jaar intensieve artistieke uitwisseling van veertig kunstenaars uit vier continenten, onder leiding van Miranda Lakerveld, de oprichter van World Opera Lab. Met WOL wil zij een nieuwe vorm van opera ontwikkelen die de diversiteit van de samenleving reflecteert. Eerder regisseerde ze, ook bij het Holland Festival, de opera's Turan Dokht (2019) en Ine Aya (2021) waarin ze klassiek westers repertoire samenbracht met traditionele Indonesische en Iraanse muziek.

Het ambitieuze werk is tot stand gekomen via een collectief proces; alle muzikanten en zangers hebben nieuwe muziek, scènes en teksten voor Ring of Our Time bijgedragen. Daarnaast zijn activisten, wetenschappers, spirituele leiders en erfgoedbewaarders van over de hele wereld betrokken. Al jaren is er gewerkt aan deelprojecten: in de Nigerdelta, in Koerdisch Irak, Kalimantan-Indonesië en Yucatan-Mexico, telkens op basis van lokale mythologische verhalen.

Op wonderbaarlijke wijze worden die aaneengesmeed, zowel verhaaltechnisch als muzikaal: een ensemble met traditionele en klassieke instrumenten, zoals ud, saz, orgel, klarinet, sape en kaldi, waarin op elkaar afgestemde percussie uit Indonesië, Afrika en Mexico de muzikale ruggengraat vormt. Moeiteloos ga je van Arabische klanken naar Afrikaanse percussie en van Mexicaanse klanken terug naar Indonesische gamelanmuziek.

Het is bovendien een voorstelling met een dringende boodschap: Ring of our Time gaat, heel kort samengevat, over het ontstaan van de aarde en de vernietiging ervan door menselijk toedoen.

In de grote zaal van de Stadsschouwburg verbinden twee ringen de boven- en de onderwereld met elkaar. Tegen de ronde achterwand zit het twintigkoppige orkest, in het midden een klein trapje. Een catwalk loopt tot ver achterin de zaal. Verstilde gamelanmuziek klinkt, met lange, doorgaande melodische lijnen. In een mum van tijd verschijnen tal van godinnen: die van de zee, de oermoeder in prachtig turquoise, die van de rivieren, een vogelvrouw, de beschermvrouw van het woud. En, in vervaarlijk rood en zwart, Esude Yoruba, de enige man, de god van communicatie en creativiteit, die zich als een slangenmens in een ring, hoog boven het podium, beweegt.

Prachtig om te zien hoe de diverse godinnen allemaal in een eigen dansidioom heen en weer bewegen op de muziek, waardoor het stromen van het water van de rivieren en de zee nog sterker wordt opgeroepen. Eigenlijk werkt alles samen om tot een eenheid te komen: de geweldige muziek en zang, de bewegingstaal, de mooie kostuums en de subtiele videoprojectie op de achterwand.

Langzaam maar zeker veranderen de melodische lijnen in meer explosieve tempi, als we wat dichterbij onze eigen tijd komen. Wagner wordt nadrukkelijk aangehaald in de tekst, die van poëtisch heel concreet wordt in een opsomming van rampen die de mens teweeg heeft gebracht: de steenkoolmijnen, de aardolie, het gas, alles wat uit de aarde wordt gepompt of gehaald. We zien hoe de riviergodin Tiamat huilt op de bodem van de droge Eufraat, hoe de Kayan aardegodin Ine Aya' verdwaalt in brandende palmoliebossen en hoe de woedende zeegodin Olokun de zwarte olie die haar heilige wateren vervuilt vervloekt.

In plaats van de ring in het al even mythische verhaal van Wagners opera Der Ring des Nibelungen – die ook gaat over natuurkrachten, een levensboom en godinnen uit de oertijd – is het hier een draad die de mensen met elkaar verbindt. Een heilige draad die, volgens de Maya-traditie op Yucatan gemeenschappen verbindt, maar in de koloniale tijd doorgeknipt is. De voorstelling eindigt met een verzoeningslied en een hartstochtelijke oproep om de losse stukken draad weer met elkaar te verbinden.

Een wonder dat een proces met zo'n duizelingwekkend aantal deelnemers, invalshoeken, perspectieven en culturen heeft geleid tot zo'n eenheid en zo'n diep ontroerende voorstelling.