Zo op het eerste gezicht is het een gewone vrouw, niet bijster interessant, met een bloemetjesbloes en een iets te grote parelketting. Een middelbare vrouw, een tikje nerveus, met kroezig haar dat wild een kant uitwijst en lippenstift die net iets te dik is aangezet.
Dolores Price heet ze en in vijf kwartier vertelt ze het verhaal van haar leven. Haar lotgevallen zijn ontleend aan Shes Come Undone, de veelgeprezen biografische roman van Wally Lamb. De Graef maakte samen met Margrith Vrenegoor een toneelbewerking, Walvismuziek, en hij speelt de rol van Dolores zelf.
Peter De Graef, gelauwerd onder andere vanwege zijn eerdere solovoorstellingen Henry en Ombat, slaagt er met zijn bijzondere speelstijl opnieuw in een ontroerend portret te schetsen van een op zich weinig tot de verbeelding sprekend personage. Een korte samenvatting van de rampen die haar overkomen, doet geen recht aan de voorstelling. Haar moeder verdwijnt op een dag hoogzwanger in het ziekenhuis en komt terug met een dunne buik en dikke ogen. Vader kan de tragedie van het doodgeboren kind niet aan en laat vrouw en dochter in de steek. De bovenbuurman, voor Dolores het symbool van een gelukkig getrouwd man, misbruikt haar op haar dertiende. Als haar moeder wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting, wordt Dolores gedumpt bij oma Holland die ze niet mag en die voor haar het 'universum van mottenballen en maïzena' vertegenwoordigt. Haar verdriet en schuldgevoel compenseert ze door te eten. Het verdriet en de eenzaamheid van de jonge Dolores wordt door De Graef wonderlijk mooi voelbaar gemaakt.
De titel verwijst naar de aangrijpende tonen die walvissen laten horen als hun moeder niet meer kan antwoorden.Zo zwaar als het in een korte samenvatting moet lijken, zo licht is de voorstelling zelf. De mooie taal en het subtiele spel maken het verhaal van Dolores tot een aangrijpende maar ook humoristische voorstelling. Door middel van mimiek en lichaamstaal – de typisch vrouwelijke eeuwige glimlach – bij het vertellen van de meest vreselijke dingen, de bijna verontschuldigende toon en de luchtige verteltrant, overtuigt Peter De Graef als Dolores. Haar oprechte verwondering over de schoonheid van het bestaan in een geestig fragment over de werking van atomen, schrijnt des te erger.