Het is een weinig geinspireerd gezelschap dat aan het begin van Zes personages op zoek, de nieuwe voorstelling van Gerardjan Rijnders, een choreografie instudeert. Teksten van Wittgenstein staan levensgroot afgebeeld op alle muren van het repetitielokaal en de vijf acteurs hebben het onder leiding van de regiseur (Peter Oosthoek) knap moeilijk met het zoeken naar een vorm voor de filosofische teksten. Verveeld en vertwijfeld bijten de acteurs zich door de scenes heen, tot
zich een welkom incident voordoet: een gezelschap van zes bizar uitgedoste en expressionistisch geschminkte personages verschijnt ten tonele. Ze zijn op zoek naar een schrijver, want personages zonder stuk, die bestaan niet.
Rijnders maakte een rigoureuze bewerking van het uit 1921 stammende, destijds revolutionaire Zes personages op zoek naar een auteur van Luigi Pirandello. Hij heeft het stuk naar de actualiteit getrokken en er een zoektocht van gemaakt niet zozeer naar een schrijver, maar naar het wezen van theater. Tegenover het kunstmatige geworstel van het repertoire-gezelschap met die bordkartonnen zinnen stellen de zes personages het echte leven, een leven vol smart. Op geestige wijze worden de acteurs geconfronteerd met de personages en raken de twee werelden vermengd. Zes personages op zoek is een soort spiegelpaleis, waarin bij elke beweging andere stukjes van het grote thema werkelijkheid en illusie' worden belicht. Acteercodes worden aan een onderzoek onderworpen, waarbij scherp wordt gebalanceerd op de vage grens tussen de acteur en de mens erachter. "Ik heb er ook niet voor gekozen dit personage, deze Bokma, te zijn", verzucht de Eerste Acteur oftewel Pierre Bokma. En Peter Oosthoek valt als de regisseur flink uit tegen de bemoeizucht van al die moderne schrijvers, zoals Vorstenbosch, Vleugel en Rijnders.
Langzaam maar zeker wordt het leven vol smart van de bezoekers ontrafeld en het blijkt eerder een Goede Tijden Slechte Tijden dan een Hamlet: het dochtertje verdrinkt, het zoontje schiet zich door het hoofd en de stiefdochter (een mooie rol van Marieke Heebink) wordt verkracht door de vader. Misschien door de veelheid van personages en lagen maakt een intieme scene tussen Pierre Bokma en Lineke Rijxman -die zo uit het vorig seizoen met veel succes gespeelde Ashes to Ashes geplukt zou kunnen zijn- de meeste indruk.
Zes personages op zoek is een sprankelende voorstelling over het maken van theater vol Droste-effecten en dubbele bodems. De paradoxale conclusie luidt dat Wittgenstein misschien wel gelijk had met zijn Waarover men niet spreken kan, daarover moet men zwijgen', maar dat zijn stelling noch in het leven noch in het theater een werkbare is.