Het concept is briljant: een winkel die zich aanpast aan de wensen van de consument. Komt er iemand binnen met belangstelling voor een wekker, binnen een wip wordt de toonbank discreet leeggeruimd en staan er alleen nog maar klokken en wekkers. En als de klant de mooiste en duurste oppakt, begint de jongste bediende heel zachtjes een verleidelijk Frans chanson te zingen. Niet te weerstaan!

In haar nieuwe voorstelling Shop till you drop toont Golden Palace een warenhuis waar ieders wensen werkelijkheid worden. Een sukkelig kijkende man komt terneergeslagen binnen met een paar versleten bruine schoenen en gaat breakdancend en swingend de deur weer uit met een paar kekke nieuwe schoenen.

Golden Palace is goed in het analyseren en parodiëren van de alledaagse werkelijkheid, of het nu het kantoorleven is zoals in Death by PowerPointof het gedoe in de keuken van een restaurant zoals in Restaurant Amore. In Shop till you drop gaat het over ons aller drang om te consumeren. Het gezelschap maakt er een bijzonder komische voorstelling over, die begint met een gedistingeerd stel verkopers in een keurige zaak en eindigt in totale chaos.

Het is een winkel in het hogere segment: notenhouten toonbanken, sjieke gordijnen in de paskamers; de twee heren verkopers in onberispelijk grijs pak met een strikje. Titus Boonstra en Kajetan Uranitsch hebben heel goed gekeken naar bedienend personeel en naar de Britse komische serie Are You Being Served?. Op subtiele wijze wordt de afgebakende hiërarchie getoond en de stroperigheid waarmee ze zich opstellen naar de clientèle. De oudste permitteert zich een krukje, de jongste neuriet zachtjes mee met de muzak, eerst nauwelijks merkbaar, maar dan wordt hij steeds meer meegesleept door de melodie en zingt discreet mee, om ten slotte voluit te gaan.

Aanvankelijk is het rustig met winkelende passanten die af en toe eens wat aanschaffen, maar langzaam maar zeker loopt het totaal uit de hand. Een vrouw die een kussen met Home is where the heart is erop aanschaft, komt later terug om het te ruilen – want er zijn zoveel van die fijne kussens met mooie beloftes – en wordt helemaal wild van alle mogelijkheden. Intussen neuriet de jongste bediende 'Our house is a very, very fine house'. De hysterie en hebzucht die de klanten in haar greep krijgt, is een absurde uitvergroting van herkenbare neigingen, en werkt enorm op de lachspieren. En natuurlijk is het ook een beetje wrang, die behoefte aan steeds meer en steeds groter, die noodzaak om de leegte te vullen met allerlei spullen. Maar Shop till you drop is gelukkig geenszins moralistisch. Het is een heerlijke parodie, even herkenbaar als hilarisch, op onze aan verslaving grenzende drift om te shoppen.