Ze stottert en ze stamelt, vergeefs op zoek naar het goede woord, tot ze er ten slotte stampvoetend en met overslaande stem in slaagt te gillen: "Ik heb een rijk gevoelsleven." In haar diep uitgesneden roze glitterjurk en met een blonde pruik is ze het toonbeeld van een teloorgegane diva.
Ze is actrice en, al lijken haar gloriedagen voorgoed voorbij, zelf gelooft ze in een hoofdrol, een monoloog nog wel, speciaal voor haar geschreven. Haar man zal de regie doen, maar hij blijkt er een dubbele agenda op na te houden. Zijn belangstelling gaat vooral uit naar het aangewaaide, jonge ding.
Ko van den Bosch (tekstadviezen, staat er bescheiden) heeft een nieuwe theatertekst geschreven voor Alex d'Electrique, met een hoog Droste-effect. Gehavend is een stuk over het maken van een stuk, waarin spel en werkelijkheid stevig door elkaar heen worden geklutst, met soms hilarisch resultaat. Tegelijkertijd is Gehavend een parodie op het Big Brother-fenomeen dat naar alle mogelijke maatschappelijke sectoren is uitgewaaierd. Zo ook in het theater: de vijf personages vormen een theatergezelschap dat zich zogenaamd acht maanden lang terugtrekt op het Franse platteland, om te kijken wat er tussen hen gebeurt. "Alles is goed, alles is drama", zegt de regisseur. Het valt echter niet zo mee om "gewoon zomaar iets te doen"; de handeling valt verdacht snel stil. Terzijde zit de schrijver (Raymond Spannet), die met behulp van veel drank en sigaretten probeert wat inspiratie te putten uit de moeizaam verlopende gesprekken.
De spelers jongleren behendig op het slappe koord dat de grens vormt tussen fictie en realiteit. Er wordt geestig gegoocheld met theaterconventies en de tekst zit vol dubbele bodems en verwijzingen naar theorieen over acteren, zoals die van Helmert Woudenberg.
Het is jammer dat een van de rode lijnen in het stuk, die van de rivaliteit tussen de oudere actrice en de mooie jonge meid, nogal flauw is en bovendien clichematig wordt uitgewerkt. Ook de rol van de regisseur heeft weinig diepgang; Aat Ceelen, op zich misschien wel de beste acteur van het stel, blijft steken in een eendimensionaal portret. Het leukst zijn de aloude Alex' acteurs, Martin Hofstra en Raymond Spannet, die beschikken over een ijzersterke timing en een clowneske uitstraling. Gehavend is enigszins onevenwichtig opgebouwd. De groep lijkt net als de personages in het stuk ten prooi aan twijfel over de koers die ze moet varen: de pure kolder van vroeger vol effecten en spektakel of een heus toneelstuk. Gehavend is een voorstelling waarin op intelligente en geestige wijze wordt gespeeld met het vak van theatermaker, maar er had meer in gezeten.