"Mooi weer", merkt de knappe, jonge vrouw van de professor op. "Mooi weer om je op te hangen", schampert Oom Wanja. Daarmee is wel zo ongeveer de toon gezet van dit dwarse personage, een man van middelbare leeftijd die na zijn leven grotendeels te hebben opgeofferd voor een ander in een heftige crisis belandt. Pierre Bokma speelt de rol van oom Wanja in deze nieuwe enscenering in regie van Gerardjan Rijnders en hij doet dat weergaloos. Het is onwaarschijnlijk hoe hij vanaf de openingsscène,waarin hij niets doet dan onbedaarlijk gapen, transformeert van een vermoeide en verveelde man tot een berustende ziel aan het einde. Tussendoor maakt hij alle stadia door van depressie tot woede, van verbittering tot teleurstelling, van wraakgevoelens tot oprechte tederheid. Hij sleept zich aan de haren overeind uit de lethargie om in volzinnen alles en iedereen de waarheid te zeggen, in een onwaarschijnlijk tempo, alsof de duivel 'm op de hielen zit, alsof hij stikt. Hij zet oom Wanja neer als een sloeberige stakker, maar ook als degene die genadeloos de emoties van anderen fileert en te kakken zet. Hij is tegelijk zo herkenbaar als een lastige oom op een verjaardagsfeestje en zo complex als een typisch Tsjechovpersonage: geconfronteerd met ouderdom, verval en de middelmatigheid der dingen, verzet hij zich tot het uiterste. Onvervalste melancholie maar zo scherp en zo subtiel geformuleerd en gespeeld dat het om te huilen is van het lachen en andersom.
Dat klinkt als een onemanshow en het knappe van deze enscenering is dat de andere acteurs even goed tot hun recht komen, ondanks of dankzij de briljante rol van Bokma. Hein van der Heijden zet een sterke dokter Astrov neer, de idealist die altijd heeft geijverd voor een betere toekomst . Ook hij verliest zijn illusies en klampt zich wanhopig vast aan het schamele dat hem nog rest, waarvan de wodkafles een voorname plaats inneemt. Een hilarisch hoogtepunt is de dronkenmansscène waarin Astrov en Wanja elkaar te lijf gaan.
De vrouwen bieden goed tegenwicht, met name Randy Fokke als de naïeve, plichtsgetrouwe Sonja, hopeloos en vergeefs verliefd op de dokter, en Marie-Louise Stheins als de vertrouwde huishoudster die altijd klaar staat met een zakdoek en een kopje thee.
De voorstellingis niet of nauwelijks geactualiseerd en evenmin in een historisch kader geplaatst. Een houten tafel en wat stellingkasten, dat is alles. Het is een verhaal van alle tijden, deze Oom Wanja, soms op het kluchtige af, onweerstaanbaar grappig en tegelijk ontroerend. Het is de tweede van een drieluik Tsjechovproducties, met hetzelfde artistieke team en deels dezelfde acteurs, op initiatief van vrije producent Hummelinck Stuurman. De voorstelling gooit hoge ogen naar de beste productie van het jaar en een aantal spelers zal zeker in de prijzen vallen. Deze Oom Wanjamag niet gemist worden.