In hun worstelshow La Lucha Libre (2017) kaartten ze op aanstekelijke wijze de clichés over vrouwen, mannen en seks aan. In Atlantis (2018) legden zij als hydro-feministische zeemeerminnen de (onderwater)wereld bloot. En nu storten de dames van La Isla Bonita zich op de vergadercultuur in De Managers, hun nieuwe voorstelling die op 5 juli in première ging als openingsvoorstelling van Over het IJ Festival.

Om beurten komen ze binnen en begroeten elkaar omstandig, identiek gekleed in grijze pakken, zwaaiend met lange blonde paardenstaarten, eerst aanstellerig met veel schalkse knipoogjes en daarna nog eens, maar dan macho en stoer. Het decor bestaat uit een aantal geschakelde grijze bureaus die een vierkant vormen; erachter een schitterend uitzicht op het IJ met voorbijvarende cruiseschepen, roeibootjes en afgeladen containerschepen.

Uiteindelijk gaan de vier dames zitten, elk aan een kant en wordt de agenda besproken, van saaie onderdelen als de agenda en de notulen van vorige keer tot mindmappen. Daar beginnen de machtsspelletjes, waarbij de nodige wat flauwe woordgrappen worden gemaakt, zoals 'we wait' dat wordt begrepen als 'wie weet', of 'topless' waaronder wordt verstaan dat de laptop in de tas blijft.

Al gauw is het tijd om te pauzeren en wordt duidelijk waar La Isla Bonita haar reputatie aan dankt: sterk fysiek, lekker brutaal theater en met een grote dosis humor. Onder de bureaus worden de stokpaardjes tevoorschijn getoverd en tevreden draven de 'managers' rondjes om de bureaus heen. Het mondt uit in een geestige masturbatiescène waarin de stokken steeds sneller en verhitter tussen de benen heen en weer worden bewogen. Je zou het kunnen zien als de ultieme emancipatie van de vrouw: seksuele ontspanning is in hun wereld net zo gewoon als een biertje na werktijd.

Kolderiek en absurdistisch is de afwisseling tussen de kantoorscènes en de capriolen die met de stokpaardjes worden uitgehaald: van dressuur tot paraderen en ten slotte galop op showmuziek. Steeds agressiever wordt de sfeer, tot er flink wordt geramd en gestoten met de schattige paardjes, tot complete verkrachtingen aan toe. Het idee van een satirische blik op de managerswereld die wordt beheerst door manipulatie, fallocentrisme en mansplaining, dreigt hier te ontsporen.

De Managers zou nog wat strakker mogen worden door het thema van de macht centraal te blijven stellen en uit te diepen. De voorstelling blijft nu nog wat aan de oppervlakte, al zijn de speelsters geweldige performers. In deze festivaleditie is het vooral een hilarische ode aan het paardje rijden, waarin enerzijds te veel herhaling zit en anderzijds de maatschappijkritische kant niet echt uit de verf komt.