Wanneer u een doorsneemens zijn levensleugen afpakt, dan berooft u hem van zijn geluk." In De wilde eend krijgt de dokter gelijk met zijn nogal cynische kijk op het leven. Hij is de huisvriend van hoofdpersoon Hjalmar Ekdal die een tamelijk gelukkig leven leidt met zijn vrouw Gina, dochter Hedwig en zijn vader die bij het gezin inwoont. Totdat zijn oude jeugdvriend Gregers Werle op bezoek komt. Indertijd heeft zijn vader de vader van Hjalmar geruïneerd. Verbeten gaat hij op zoek naar wat er precies gebeurd is. Wanneer Hjalmar Ekdal met de waarheid wordt geconfronteerd, stort het kaartenhuis waarop hij zijn wankele levensgeluk had gebaseerd, radicaal in.

Regisseur Maaike van Langen- vanaf volgend jaar behoort zij tot de vaste kern van de Theatercompagnie- heeft gekozen voor een abstracte, gestileerde vormgeving. Alleen een tafeltje met foto's herinnert aan het beroep van Hjalmar, fotograaf; verder is het decor leeg. De achtergrond wordt gevormd door panelen van plexiglas die soms de indruk wekken van jaloezieën, maar ook een blik gunnen op de wereld, waar de dochter van Hjalmar zich met opa vooral ophoudt. Een wereld waarin ze kunnen ontsnappen uit het benauwende heden naar een zolder waar door opa gejaagd wordt op konijnen en waar zelfs de wilde eend een warm plekje heeft gekregen. Een wereld die alleen bestaat uit schaduweffecten en suggestieve geluiden.De acteurs dragen onopvallende kleding, maar zijn voorzien van een pruik die iets zegt over hun personage, zoals een plakkerig kuifje voor de vader van Gregers Werle - type louche zakenman - , en een warrig kapsel voor de dromerige fotograaf. De overgangen van de ene scène naar de andere worden doorsneden met romantische muziek en videobeelden van wilde eenden, fladderend in de lucht of gele badeendjes die over de vloer glijden.

Er wordt geweldig goed gespeeld door het ensemble van de Theatercompagnie: Anneke Blok ontroert als de dravende moeder, Jasper Boeke overtuigt als de sukkelige fotograaf en Harry van Rijthoven is een heerlijk arrogante slechterik. Ook gastacteur John Leddy past merkwaardig goed als de oude vader die alleen nog leeft in illusies.

Opnieuw blijken de teksten van Ibsen ijzersterk. Als in een thriller zo spannend worden de draadjes een voor een aangespannen, tot de noodlottige afloop. Het kernthema, moeten we altijd de waarheid vertellen of vooral streven naar geluk desnoods met de nodige leugens, is er dan ook dat eenieder nog steeds aangaat.