Het huwelijksaanzoek is tekenend. "Of zij het wellicht een idee zou vinden om zich met hem in de echt te verbinden?" Passie of tederheid zijn ver te zoeken, de schuchtere Farjatjev verbergt zijn gevoelens achter een metershoge muur van formaliteit.

Zijn beoogde bruid Alexandra heeft haar hart aan een ander verpand. Die relatie is stukgelopen en omdat zij al dertig is, en Farjatjev een betrouwbare echtgenoot lijkt, gaat zij akkoord met een huwelijk. Iedereen is blij, met name de moeder van Alexandra en de tante van de wees Farjatjev. Goddank, er gaat eindelijk iets veranderen!

Fantasieën van Farjatjev is een typisch Russische komedie, waarin de onpeilbare diepte van de melancholie ter plaatse garant staat voor een tragische ondertoon. Het verlangen naar elders, de desillusies van het alledaagse geploeter, het eeuwige gemopper over de kou en de sneeuw en de talloze verwijzingen naar de fles: de geest van Tsjechov waart rond in dit stuk van Anna Sokolova. Het dateert van 1975, maar is eigenlijk vrij tijdloos, afgezien van het gebruik van een enkel eigentijds drieletterwoord.

Het is een onderhoudend toneelstuk, met een licht absurdistische ondertoon, waarin de verhoudingen tussen de personages centraal staan. Het schuin aflopende dak van bloemetjesbehang benadrukt de beklemming die hun levens tekent. Wat je ook probeert te veranderen, er is geen ontsnappen mogelijk. Elk van de eigen personages is gevangen in zijn eigen universum. De jonge generatie probeert zich nog te bevrijden uit de ketenen van eentonigheid, de ouderen hebben zich daar allang bij neergelegd. "Vrouwen brengen driekwart van hun leven door in de keuken, dat vind ik helemaal niet erg.", zegt de moeder van Alexandra opgewekt, terwijl op de achtergrond de eeuwige pan gehaktballen pruttelt. Gelukkig heeft de schrijfster deze somber stemmende observaties in lichte, geestige dialogen gevat zodat er ook veel te lachen valt in Fantasieën. In haar regie heeft Ira Judkovskaja gekozen voor een speelstijl die aansluit bij de vertelling: vrij sec met licht absurdistische accenten. Elk van de personages schiet zo nu en dan door in een lichte vorm van hysterie en soms werkt dat heel komisch. Vooral de jonge acteurs blijven in hun spel wat aan de buitenkant van hun personage. Uitblinker is 'oude rot' Elsje de Wijn die van de mama van Alexandra een mens van vlees en bloed maakt. Met haar panty-kniekousjes en haar schort, haar eeuwige geren naar de gehaktballen en haar al dan niet gefingeerde hartkwaal, is zij het prototype van de huissloof en bemoeizuchtige moeder, maar desondanks heel erg lief. Als aan het eind van het stuk na de nodige verwikkelingen toch een soort van happy end uit de hoge hoed wordt getoverd, leest zij onbewogen een brief van een ver familielid voor: over de eeuwige kou, de eentonigheid van het leven en over wie er nu weer aan de drank is.