Wat geef je je hoogbejaarde zus nog als verjaardagscadeau? Bonbons mogen niet vanwege de suikerziekte, een boek is niet meer om door te komen als je zo slecht leest, alcohol is ook al verboden en een nieuwe blouse is "nauwelijks meer de moeite waard".

Toch heeft Wil, de jarige zus, nog wel een verjaardagswens: een amaryllisbol, die groeit vanzelf, daar hoef je haast niks aan te doen. "Als God ergens in zit, dan is het in een amaryllisbol."

Het is tekenend voor het verschil tussen de twee hoogbejaarde zusters in Brak. Tosca (Olga Zuiderhoek) , de oudste van 89, is verongelijkt. Haar leven lang heeft ze het gevoel gehad dat ze van alles de schuld krijgt omdat ze de oudste is. Ze sleept de bijbel mee om de verhalen te herlezen waarin de eerstgeborenen worden gedood. Zie je wel!

Wil (Leny Breederveld) vindt het geluk in kleine dingen van alledag. Je moet geen Romy Schneider willen zijn, vindt ze. Terwijl Tosca denkt dat als zij Romy Schneider zou zijn geweest, ze het heel anders aangepakt zou hebben. De psychologische mechanismen van schuld, verwijten, op elkaar afgeven en toch niet zonder elkaar kunnen zijn, nu zij beide boven de tachtig zijn, waarschijnlijk niet wezenlijk anders dan toen zij klein waren.

Mooie dialogen zijn het, die boeien door de eenvoud waarmee de twee oude vrouwen hun ingekrompen wereld toch een groter belang weten te geven. Wrang en komisch tegelijk. Brak is geschreven door Frank Houtappels (bekend van tv-series als Hertenkamp, TV7 en als medewerker van Koefnoen) en in de verte gebaseerd op de televisiedocumentaire Siostry, over twee oudere zussen in Rusland.

Leny Breederveld en Olga Zuiderhoek hebben een ouderwets kapsel en beige steunschoenen, maar zijn niet oud gemaakt door de grimeur. Desondanks overtuigen ze vanaf het begin als oude dames door de knappe mimiek en motoriek. Zoals ze die kromme handjes houden , een beetje voorover zitten en moeizaam overeind komen, in alle opzichten kruipen ze helemaal in de huid van bejaarde vrouwen. In de vijf kwartier dat de voorstelling duurt, ga je steeds meer van ze houden. Brak is een voorstelling zonder noemenswaardige plot, over een thema dat de meeste toeschouwers liever uit de weg gaan, dat van ouderdom en verval. Des te knappper dat Brak dankzij de mooie tekst en het subtiele spel ontroert en raakt.