Gewapend met de onmisbare attributen van de moderne westerse vrouw,-mobiel, laptop, zonnebril-, sjokt het gezelschap door de Sinai-woestijn. Op de vlucht voor een dreigend fraudeschandaal, zijn vijf zakenvrouwen in het middenoosten beland.

Het nieuwe stuk van auteur Ton Vorstenbosch , voluit niet eens in de gaten dat het DE MOOISTE TIJD was' geheten, zou een interessante tegenhanger kunnen zijn van de toneelhit van het jaar, Cloaca van Maria Goos. Laat Goos in haar stuk vier mannen worstelen met een forse midlife-crisis, in De mooiste tijd zijn het vier vrouwen van tussen de veertig en de vijftig die geconfronteerd worden met de grote levensvragen en vooral met zichzelf. De vijfde vrouw is een jonge stagiaire (Nina Deuss), die vernietigend uithaalt naar de vier oude dozen' met wie ze noodgedwongen zit opgescheept.

Helaas is De mooiste tijd in geen enkel opzicht te vergelijken met Cloaca. De plot begint ongeloofwaardig (want je slaat of op de vlucht of je gaat een week teambuilden maar niet tegelijk) en de dunne, niksige verhaallijn wordt aan elkaar gesleuteld met onnatuurlijke overgangen en tenenkrommende dialogen. Daar komt bij dat de karakters van een zeldzame platheid zijn en dat de thema's die aan de orde komen niet meer diepgang hebben dan de koppen van de Flair of de Viva. Waarom niemand Ton Vorstenbosch, die toch heus wel kan schrijven, heeft behoed voor deze verpletterende misvatting, is mij een raadsel.

Nu heeft een team van niet de minste dames, regisseur Mette Bouhuijs en actrices Margo Dames, Nina Deuss, Wivineke van Groningen, Trudy de Jong en Liz Snoijink, zich in alle mogelijke bochten gewrongen om van dit misbaksel nog iets aardigs te maken. Ook voor deze doorgewinterde cast is er geen beginnen aan om de eendimensionale types geloofwaardig neer te zetten. Trudy de Jong manifesteert zich als het manwijf; Wivineke van Groningen is het slachtoffertype, Liz Snoijink is totaal geobsedeerd door lichamelijk verval en Margo Dames is een hitsige nymfomane. Cliche stapelt zich op cliche. Natuurlijk pleegt de een overspel met de echtgenoot van de ander en natuurlijk gaat de hitsige nymfomane tussendoor een nummertje maken met de begeleidende Bedoeien. Een echtgenoot die jaloers is op de carriere van zijn echtgenote, abortus, verkrachting, het kan niet op. Helaas maakt de opeenstapeling van cliche's er nog geen geloofwaardig drama van.