"Ze waren banger voor ons dan voor de moffen". Danny Cruyff wist wat ze deed toen ze haar Johan voor de WK-finale op 7 juli 1974 midden in de nacht opbelde. De zwembad-affaire -de voetballers waren na het winnen van de halve finale gefotografeerd in een zwembad met champagne en blote meiden- was met moeite gesust in de media maar bij de vrouwen van de spelers gonsde en broeide het. Danny Cruyff, net als haar echtgenoot een geboren intrigant, zag haar kans schoon en zette manlief onder druk. "Johan is een perfectionist en perfectie is talent plus rancune."

Het mocht allemaal niet baten, want de finale, wellicht de meest roemruchte uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis, werd verloren. Een slag voor de voetbalnatie, maar vooral voor de geknakte ego's van de voetballers zelf. Hun levens -en daarmee dat van hun echtgenotes en kinderen- zou erdoor getekend blijven. De hele geschiedenis wordt opnieuw opgerakeld tijdens een gezellig bedoelde reunie, georganiseerd door Hansje van de Kerkhoff. Alleen de dames Cruyff, Neeskens (Keizer), Suurbier en Rijsbergen komen opdagen en wat zij elkaar te vertellen hebben is weinig verheffend.

In1990 werd Reunie tijdens de WK met veel succes gespeeld door onder andere Annet Malherbe, Jacqueline Blom en Marlies Heuer. Nu wordt het stuk hernomen door vijf onlangs aan de Amsterdamse Toneelschool afgestudeerde actrices, waarvan de meeste inmiddels al bij verschillende gezelschappen werken. Ze hebben er een hilarische voorstelling van gemaakt, zonder dat er sprake is van goedkoop effectbejag. Voor zover mogelijk in zo'n korte voorstelling, krijgen de dames wel degelijk contouren, behalve misschien de gastvrouw (Tjitske Reidinga) die wat al te zeer op het type onnozel, goed bedoeld maar helemaal verkeerd' leunt. Malou Gorter laat heel mooi zien hoezeer haar personage (Danny Cruyff) is geindoctrineerd door de sterallures en het betweterige psycho-proza van de vedette Johan Cruyff, maar intussen misschien wel de eenzaamste vrouw is die erbij zit. De gescheiden Maya Suurbier heeft haar illusies verloren -een krachtige rol van Marielle van Sauers-, net als Loes Rijsbergen die bij de Etos werkt omdat manlief werkloos is geraakt. Het sterkst uit de strijd komt de vrouw van Piet Keizer die haar vermomming halverwege aflegt omdat ze nog een appeltje te schillen heeft met mevrouw Cruyff. Oud zeer blijkt niet te roesten. Tal van kleine en grotere rode draden lopen door elkaar heen in dit knap geschreven stuk dat even een -zij het fictieve- glimp oplicht van het bestaan in de schaduw van de grote voetbalhelden.