Is hij een steriele zombie of lijdt hij een volmaakt bestaan zonder pijn? Dat is de cruciale vraag in Dorian Gray, een beeldende muziektheatervoorstelling van Ulrike Quade Company en Silbersee, naar een concept van Ulrike Quade en Romain Bischoff. Geïnspireerd door het beroemde verhaal van Oscar Wilde, The Picture of Dorian Gray, maar dan vertaald naar een 21ste eeuwse setting (libretto: Marcel Roijaards).
Dorian Gray wil eeuwig jong en mooi blijven, maar faalt hopeloos. In onze tijd is het idee van de perfecte mens een stuk dichterbij gekomen dankzij wetenschappelijke experimenten met klonen en kunstmatige intelligentie. Hoe zouden Dorian Grays kansen eruitzien als met behulp van technologisch experimenten alle DNA-afwijkingen gecorrigeerd kunnen worden en alle oneffenheden gladgestreken? Betekent dat de geboorte van een nieuwe mens, van het einde van het lijden, van onsterfelijkheid? In deze experimentele voorstelling is Dorian Gray geen negentiende-eeuwse dandy, maar een metroman in een digitaal tijdperk.
Dorian Gray is een coproductie van het gezelschap van Ulrike Quade die internationale bekendheid geniet als theatermaker met haar handgemaakte menselijke figuren die ze inzet als levensechte tegenspelers, met Silbersee dat een grote reputatie heeft opgebouwd met onorthodox, bijzonder muziektheater.
Op papier een mooie combinatie, en bovendien een onderwerp dat actueel is en tot de verbeelding spreekt. De vier performers zijn getalenteerd en muzikaal valt er genoeg interessants te beleven. Alle geluiden worden live geproduceerd met behulp van speciale microfoons en sensoren. De kostuums zijn ontworpen door de jonge modeontwerpster Marlou Breuls. Kortom: kosten noch moeite zijn gespaard.
En toch komt er geen leven in de voorstelling. Het is een ongelooflijk minutieus geconstrueerd bouwsel zonder bezieling. We zien een volmaakt witte wereld, waarin bio-informaticus Henry, achter de knoppen zit van een soort console waarmee hij van alles kan bewerkstelligen. "Ik maak de toekomst", zegt hij over zichzelf. Basil, de kunstenaar gelooft daar niet in: "Leven doe je met je hart." Dorian Gray komt tevoorschijn uit een soort schelp en groeit uit tot de perfecte mens; jong, volmaakt en eeuwig onaantastbaar. Hij wordt, net als in het boek, verliefd op Sybil. Henry typt achter zijn console af en toe wat noodzakelijke informatie en als hij met zijn vingers knipt, klinken er intrigerende geluidseffecten. De muziek is afwisselend, van een Frans chanson tot operateske geluiden tot heuse dance, als Dorian naar de nachtclub gaat.
Merkwaardig is vooral de pop, een soort witte mummie, de digitale versie van Dorian die eeuwig door kan leven als de 'echte' Dorian toch het loodje heeft gelegd. Waar poppen juist een verhevigd beeld kunnen geven van de tragiek van de mens, spreekt deze digi-Dorian in geen enkel opzicht tot de verbeelding. Hij komt niet in de buurt van een levend mens. En zelfs als digitaal lichaam krijgt hij genoeg van onsterfelijkheid, zo blijkt aan het eind.