Wat het kruis is voor het christendom, is de gieter voor het ballet. Choreograaf Jack Hellepijp (Joep Kruijver) is ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het ballet in Nederland gevraagd een nieuw werk te creëren. Na de nodige overpeinzingen heeft hij gekozen voor de gieter als inspiratiebron. Groene gieters vormen dan ook de belangrijkste rekwisieten in Sprongen In Het Duister, de nieuwe voorstelling van Het Volk die tot en met volgende week zaterdag in de Toneelschuur te zien is.
De drie heren van Het Volk schuiven langzaam maar zeker op binnen de terug kerende thematiek van het mannelijk onvermogen: de gevreesde midlifecrisis inmiddels voorbij, vechten zij nu tegen het spook van ouderdom en definitief verval. Ze spelen drie ex-dansers die hun sporen geruime tijd geleden verdiend hebben; inmiddels zijn al 15, 20 of was het 25 jaar, niet meer actief in de danswereld. Ze drinken decafé of lindebloesemthee en hebben de nodige lichamelijke kwaaltjes, van stoma tot suiker. Om beurten vertellen ze over hun leven na het dansen: verhalen waar de eenzaamheid van afdruipt. De danswereld vormt een geschikte achtergrond voor de nodige tragikomische verwikkelingen. Wigbolt Kruijver is op zijn best wanneer hij in een strakke maillot met Donald Duckschoenen een dansje waagt. Natuurlijk zijn de conflicten niet te vermijden: de een wil liever een ouderwets sprookjesverhaal dansen in plaats van modern te improviseren met de gieter als uitgangspunt. Nieuw voor Het Volk is het gebruik van video als medium. De vorm die gekozen is voor de voorstelling is die van een quasidocumentaire en, al is het niet consequent uitgewerkt, het gebruik van live videobeelden biedt veel mogelijkheden. Soms zie je de bewegingen van de drie mannen op het grote scherm achter hen in dubbelbeelden en als er iemand aan het woord is, wordt hij levensgroot close up in beeld gebracht. Dat maakt het totaalbeeld spannender en geeft de tekst een grotere intensiteit.
De voorstelling is nog enigszins onevenwichtig, soms wordt wat te lang doorgegaan op een flauwe grap en er hangen nog wat losse eindjes maar daar staat veel fraais tegenover. Het spel wordt door de afwisseling van de videobeelden veel rijker, er wordt een mal gieterdansje opgevoerd en de vermeende valsenichterigheid van de danswereld komt heerlijk uitgevent. Het mooist zijn de momenten waarop de ontroering een plek krijgt zoals bij het aandoenlijke dansje van opnieuw Wigbolt Kruijver als, jawel Roodkapje.