Ze kissebissen over het slotnummer. Wordt het 'Kill me before you die?' of 'Sad and useless'? Het zijn twee van de succesnummers van de heavy metalband, bestaande uit vier vrouwen, die al decennia samen optreden. Nummers die gaan over liefde, dood en tegenslag, want iedereen zit toch eigenlijk altijd in de stront, of niet dan? Maar Lenie, de meest pragmatische van het stel, vindt: "Waarom moeilijk doen over het einde? Gewoon 'buigen- af-bier', zoals altijd."

Theatergroep Carver is terug, na in 2013 afscheid te hebben genomen met de remake van de onvolprezen voorstelling Café Lehmitz. Ditmaal met een 'all-female' cast, met naast de oprichters Beppie Melissen en Leny Breederveld ook Joke Tjalsma en Raymonde de Kuyper die veelvuldig figureerden in Carver-voorstellingen maar ook elders succesvol zijn als comédiennes. In Zwaar Metaalzien we ze een paar uur voor de zoveelste show in een concertzaal. Tijdens het opbouwen en voorbereiden kletsen ze wat over relaties, over wat ze zullen eten tussendoor (niet te zwaar) en over hoe het gaat. Zoals mensen met elkaar praten die elkaar van haver tot gort kennen. Af en toe komt er wat oud zeer naar boven of worden de verschillen duidelijk. Beppie is de verbindende figuur, Joke wil juist afwijken ('Anarchie houdt zich niet bezig met kwaliteit'), Raymonde heeft levenslang liefdesverdriet en ze vergeet nogal eens wat de laatste tijd, Lenie praat vooral met haar drumstokjes.

De voorstelling gaat over thema's die spelen bij de spelers, allemaal rond de zestig. Zoals ouder worden, afscheid nemen, de vergankelijkheid van het leven en de angst voor aftakeling. Geen vrolijke kost maar dankzij de energie, levenslust en humor wordt het geen moment zwaar op de hand. Anders dan anders heeft het gezelschap samengewerkt met een tekstschrijver, niemand minder dan Maria Goos (Oud Geld, Pleidooi, Cloaca, Volgens Jacqueline) en met een regisseur, de jonge Eva Line de Boer (BNG prijs 2016).

Het resulteert in een geestige voorstelling die wat kabbelt, zonder groot drama of ingewikkelde plotlijnen, maar geweldig gespeeld wordt door de vier topactrices. Tussen de gesprekken door, doen ze af en toe een dansje en dan zie je ineens hoe ze een team vormen, ondanks alle gekissebis. De dialogen zijn om te smullen en vooral Joke Tjalsma mag af en toe losgaan in heerlijke tirades: "Overal wordt les in gegeven, behalve in seks. Waarom niet? Het kost jaren om te leren."

Ze zien er werkelijk fantastisch uit: allemaal in het zwart, met een eigen variant op punkkledij: de een wat meer heavy metal, de ander wat meer gothic. Aan het einde doen ze er nog een schepje bovenop, met hanenkammen en extravagante verenpracht, als het optreden bijna gaat beginnen. Heerlijk om dit stel oude rockers weer te zien.