Ze worden allebei zeventien vandaag, Beer en Big. Hun verjaardag vieren ze samen, zoals altijd, met nachtelijke tochten door hun geboortestad Nijmegen, gelaafd met bessenjenever en berenlullen. Beer en Big zijn precies op dezelfde dag geboren en hun moeders woonden naast elkaar. Ze zijn "meer dan broer en zus, ze zijn alles."

Diskoobigge is een kort stuk van de jonge, Ierse schrijver Edna Walsh. Frans Strijards regisseert voor het eerst onder de vlag van de Theatercompagnie, dat is ontstaan uit een fusie van zijn eigen Art en Pro en de Trust. Diskoobigge is gemaakt met jonge acteurs en wordt gespeeld met twee, elkaar afwisselende casts.

Het pulserend ritme van de housemuziek zet de toon in Diskoobigge. De dialogen hebben net zo'n dwingend en stampend ritme. In een heel eigen taaltje (door Marcel Otten knap bewerkt), dat geworteld is in het Nijmeegse dialect maar is doorspekt met jargon uit sterreclames en actiefilms, beschrijven Beer en Big hun wederwaardigheden en hun fantasieën. "Stel oe voor dat die hump de borstcrawl op oe lijf maakt", zegt Beer als hij Big hunkerend naar een held uit Baywatch ziet kijken en als hijzelf opgewonden raakt, luidt de tekst: "Ik heb ne opgetakelde mast in mie boks. De beer is klaar om uit te varen."

Uitermate plastisch en sappig en door de niets ontziende eerlijkheid ook ontwapenend zijn de dialogen, al gaat het geregeld over gewelddadigheden. Het decor is net zo recht voor z'n raap: een ronde schijf die kan draaien hangt boven het toneel en roept de sfeer op van het discopaleis waar Beer en Big graag vertoeven. Een boksbal vormt het enige decorstuk. Beer draagt rode sportschoenen onder zijn zwarte trainingsbroek en sweater en Big ziet er supersexy uit in haar minuscule rokje met hoge rode laarzen.

Al lijken zij samen de hele wereld aan te kunnen en zeker Nijmegen en wijde omgeving, het gaat toch mis tussen Beer en Big. Big droomt van vriendinnen waarmee zij rosé nipt en ze danst in de disco met een ander. Beer grijpt in, met fataal resultaat en hun wereld valt in duigen. Beer en Big zijn een soort Bonnie en Clyde van de 21 eeuw, twee outcasts die ondanks hun totale amoraliteit sympathie opwekken. Diskoobigge is direct, geestig en confronterend, een ideale voorstelling voor het Rozentheater waar De Theatercompagnie vooral theater voor, door en met jongeren wil maken.