Meteen wordt het publiek ingezet als de toeschouwers van een live op te nemen aflevering van het televisieprogramma Nieuws van de dag: 'Kunt u misschien een iets actievere rol spelen?', vraagt de knappe stagiaire streng. Bedrijvig rent zij heen en weer met borden waarop APPLAUS staat; aan de ene kant wordt de presentator (Geert Lageveen) gebrieft met wat laatste hijgerige details, aan de andere kant staat de politicus (Leopold Witte) die zo meteen ondervraagd gaat worden en nu door zijn drie adviseurs nog even op scherp wordt gezet. Het lijkt wel een wedstrijd: als beide kampen klaar zijn voor de strijd en de twee heren elkaar een hand geven, staat het beeld secondenlang stil.

Breaking the News is een voorstelling van het illustere duo Geert Lageveen en Leopold Witte, die bij Orkater al zoveel prachtstukken hebben gemaakt. Ze schreven en maakten onder andere Conijn van Olland, De gouden eeuw, IK, Kamp Holland en onlangs 237 Redenen voor Seks. Nu buigen ze zich in Breaking the News over de macht van de media en de emoties achter het nieuws. Het beeld dat geschetst wordt is snel duidelijk: in beide kampen overheerst opportunisme en is men alleen uit op snel succes. Het enige dat telt is hoe men overkomt, de waan van de dag en de strijd om de kijkcijfers. Het gaat om mooie plaatjes en mooie praatjes; wat er aan schamele inhoud rest moet geperst worden in simplistische slogans en soundbites.

Een en ander culmineert in een steeds verder uit de hand lopende satire die uiteindelijk zichzelf in de staart bijt. De voorstelling gaat dan slepen: op een gegeven moment weten we het wel. Ter voorbereiding op Breaking the News heeft het duo Lageveen-Witte zich maandenlang ondergedompeld in de wereld van het nieuws en gesproken met journalisten, tv-makers, politici en spindoctors. In hun voorstelling laten ze zien hoe het er achter de schermen aan toegaat, maar het blijft aan de oppervlakte, net als de wereld die ze portretteren. Satirisch commentaar in de vorm van een flitsende show, anekdotisch en geestig. Echt beklijven doet het niet. De voorstelling lijdt bovendien onder een te hoog boodschappengehalte.

De rol van de musici van muzikantencollectief susies haarlok wordt niet helemaal duidelijk. Ze spelen hoog boven het toneel, in een huiskamer op palen, gekleed in ouderwetsige jurken van christelijke snit. De aankleding is helemaal die van de jaren vijftig: een opgezette hond, claustrofobisch behang en een koekoeksklok. Refereren ze aan een teloor gegane wereld? Geen idee maar ze maken geweldige muziek: soms lekkere deuntjes, gekke tunes en vette 'ankeilers', dan weer haaks op het spel staande melodieën die commentaar leveren op de wereld beneden hen. Leopold Witte is een van de weinigen die boven het anekdotische uitstijgt: hij laat subliem zien hoe hij als cda-achtige politicus mee wordt gevoerd in de glitter en glamourwereld die van nature ver van hem afstaat. De hypocrisie, de valse tonen, de min of meer oprechte pogingen om mee te doen: pijnlijk herkenbaar.