Moed kan de jonge regisseur Nicole Vervloed niet ontzegd worden. Het is niet de gemakkelijkste keuze, het stuk Publikumsbeschimpfung (1966) van Peter Handke, een overweldigend taalstuk geïnspireerd door de taalfilosoof Ludwig Wittgenstein, eerder een aanklacht tegen de conventies van het theater dan een klassiek stuk. Er is geen sprake van handeling, nauwelijks een dramatische lijn, geen enkele psychologische ontwikkeling bij de inwisselbare personages. Het is letterlijk een beschimping van het publiek, al wordt er alleen in het allerlaatste deel daadwerkelijk gescholden en dan nog zo overdreven dat het vooral op de lachspieren werkt.

Voor de jaarlijkse Starring # maakte Nicole Vervloed een enscenering van het stuk van Handke onder de titel Hooggeëerd publiek!. Ze regisseert vijftien Haarlemse jongeren die na een auditie zijn geselecteerd. Ze hebben maandenlang gewerkt aan deze productie die donderdagavond in de Toneelschuur zowel haar generale als de première beleefde en daar nog tot en met zaterdag te zien is. Een overvolle grote zaal, vol trotse ouders met bossen bloemen, vrienden, klasgenoten en familie zag een knap gemaakte voorstelling, met net genoeg afwisseling in de mise en scene om het toch wat taaie taalstuk levendig en sprankelend te houden.

In het stuk worden de toeschouwers aangesproken met U en hun gedrag steeds meer van commentaar voorzien. Het begint met eenvoudige constateringen: 'U zit in rijen' en gaat dan steeds meer over de theaterconventies, zoals het stilzitten, het klappen na afloop en de reactie achteraf: 'U zult nietszeggend zwijgen'. Vaak gaat het over theatermaken: 'Dit is geen spel' of 'Er is ook niet geen deur zoals in het moderne toneel'. Elke illusie wordt doorbroken.

Afgezien van een paar kleine schoonheidsfoutjes (geen wonder op de allereerste uitvoering), is de voorstelling bijzonder overtuigend. Knap hoe de spelers zich hebben vastgebeten in deze filosofische tekst, mooi om te zien hoe sommigen ook echt spelen met de taal en de verwachtingen van het publiek en daar overduidelijk plezier aan beleven. De voorstelling wordt nergens statisch; door telkens veranderingen aan te brengen in de choreografie, bijvoorbeeld door vanuit andere hoeken op te komen en uiteindelijk door het publiek naar zichzelf te laten kijken, blijft de aandacht gevangen. De spelers schenken een colaatje in en happen wat uit een zak chips, waardoor de soms wat hoogdravende tekst lekker nonchalant tegenwicht krijgt. Bijzonder om te zien hoe de regisseur er in is geslaagd om deze verre van gemakkelijke tekst zo te ensceneren dat de voorstelling luchtig wordt en toch ergens over gaat. Chapeau ook voor de Toneelschuur Producties die dit jaar weer van ongekend hoog niveau zijn.