Boven het vrijwel lege speelvlak hangt een levensgrote kooi waarover in het tweede deel een enorm knalrood doek wordt gehangen. Twee treffende beelden in het verder minimalistische decor van The Intelligent Homosexual's Guide to Capitalism and Socialism with a Key to the Scriptures, kortweg iHo. Het is het nieuwste toneelstuk van Pulitzer prijswinnaar Tony Kushner ( in de vertaling van Rob Klinkenberg), die vooral bekend is van zijn fabelachtige Angels in Americadat hier zowel in een uitvoering van Toneelgroep Amsterdam als van Oostpool (een grote theaterhit in 2015) te zien is geweest. Iho is opnieuw een regie van Marcus Azzini.
De kooi die boven de familie van Gus hangt, verwijst ongetwijfeld naar de patronen waarin de gezinsleden gevangen zitten. Centraal staat de 72-jarige Gus Marcantonio, communist en vakbondsman, die zegt te lijden aan alzheimer en daarom een einde wil maken aan zijn leven. Zijn zus Clio, die bij hem in huis woont, roept de kinderen bijeen in het ouderlijk huis in New York om de kwestie te bespreken. Dat levert een portret op van een familie in verwarrende tijden, een soort snelkookpan waarin alle mogelijke problemen van de diverse gezinsleden tot een eigentijdse hutspot worden gehusseld. Het is een kakofonie aan gesprekken, monologen, misverstanden, verkeerd begrepen berichten, achterhaalde ideeën, doodlopende sporen en vaak tot mislukken gedoemde pogingen om echt contact te maken met de ander (en).
De rode doek die in het deel na de pauze over de kooi heen wordt geworpen als een gigantische rode sjerp verwijst vermoedelijk naar het communisme en meer in het algemeen het hebben van idealen. Eigenlijk is er van de wereld niet geworden wat Gus gehoopt had en ook zijn verdiensten als vakbondsleider zijn in een ander daglicht komen te staan. Zijn kinderen vertegenwoordigen de nieuwe generatie die deels nog gelooft in idealen (de dochter); zijn zoons zijn vooral gericht op het eigen geluk. Iho geeft een tamelijk ontluisterend beeld van de familie Marcantonio, met alle twijfels, teleurstellingen, verlangen en angsten. Gelukkig zijn de dialogen en monologen geestig, herkenbaar en op de huid van de tijd geschreven. Jammer is wel dat er veelvuldig door elkaar heen gepraat wordt en, hoewel dat knap is gedaan, na een tijdje gaat dat storen. Het is een verbale kakofonie, waarmee duidelijk een statement wordt gemaakt: iedereen praat voortdurend en niemand luistert naar elkaar.
Het spel is evengoed om te smullen. Hans Dagelet speelt de oude Gus genuanceerd en humorvol, Astrid van Eck is een prettig gestoorde Maeve en Jacqueline Blom is op dreef als de curieuze zus van Gus. iHo haalt niet het niveau van Angels in America, maar geeft een mooi beeld van hoe persoonlijke en maatschappelijke ontwikkelingen van deze tijd op elkaar botsen.