"Er zijn mensen die niets van zichzelf achterlaten dan overvolle latrines", zei Da Vinci ooit. Een levensgrote reproductie van zijn Mona Lisa vormt de enige versiering in het strak vormgegeven huis van de familie Moreau. Vooral de heer des huizes, een hoge politiefunctionaris, dweept met Da Vinci. Hij heeft een uitgesproken afkeer van mensen die zich te pas en te onpas laten gaan. Zeker als het gaat om de nu eenmaal noodzakelijke stoelgang is hem dat een doorn in het oog. Voeg daarbij dat het toilet van de familie voortdurend verstopt zit en de belangrijkste ingrediënten voor de nieuwe Toneelschuurproductie, Da Vinci en de drol, zijn aanwezig.

Het is een typisch Toporstuk, het tweede dat Jennifer Drabbe regisseert, na het goed ontvangen De winter onder de tafel drie jaar geleden. Absurdisme voert de boventoon in deze kluchtige schets die is opgezet als een 'whodunnit'. Het zoeken is in dit geval niet naar een moordenaar, maar naar degene die verantwoordelijk is voor de steeds verder uit de hand lopende (letterlijk!) hoeveelheid stront die er geproduceerd wordt. Maar liefst 22 weckflessen vol poep staan er op een gegeven moment op een rijtje, de wc-pot loopt steeds verder over en aan het eind van de voorstelling zit alles en iedereen onder, met uitzondering van de heer des huizes.

De faecalienklucht is strak vormgegeven en geregisseerd. Het decor bestaat uit een huis van twee verdiepingen; boven bevindt zich de salon, beneden staat centraal het verstopte toilet. Door de glazen wand ben je als toeschouwer letterlijk een voyeur. En dan blijkt dat ook de onkreukbare hoofdcommissaris het niet kan laten om zijn vrouwelijk bezoek even te betasten bij een rondleiding door het huis en dat hij tegenover zijn verstandelijk gehandicapte zoon ronduit gewelddadig is.

Beschaving is in dit stuk een flinterdun laagje waaronder de elementaire driften ruim baan krijgen. Dat levert af en toe geestige scenes op zoals wanneer mevrouw Moreau met haar panty op de enkels probeert haar onwillige man te verleiden. De show steelt Tjitske Reidinga, die van het eten van een worstje pure slapstick maakt.

Erg diep gaat het allemaal niet. Da Vinci en de drol is een niemendalletje, knap gespeeld en vormgegeven, dat wel. Totaal ongeschikt voor mensen met gevoelige maag en/of darmen en een aanrader voor mensen die dol zijn op drollenkolder.