Geld is tot nu toe nooit zo'n onderwerp geweest maar de kredietcrisis lijkt nu ook het theater binnen te dringen. Binnenkort komt Dette Glashouwer (ex-Suver Nuver) met een nieuwe voorstelling onder de titel Moneymoneymoney, volgende week gaat Superkapitalisten in première bij mugmetdegoudentand en op Festival aan de Werf in Utrecht brengt de Veenfabriek een 'provocerende actieperformance', onder de niets aan de fantasie overlatende naam IK WIL MIJN GELD TERUG.

De voorstelling speelt zich af in een harmonicabus, die helemaal is volgeplakt met lichtbruine tape: ramen, portieren, stoelen. Correctie: niet helemaal want op de ramen zijn telkens de letters CRISIS uitgespaard, zodat er licht doorheen valt. In het midden van de bus zitten de vijf musici van het Asko|Schönberg-ensemble die sfeervolle muziek maken, maar ook de radiojingles begeleiden, ondersteund door drie vrouwen die om de haverklap uitbarsten in een driestemmig 'honderd-zeven-punt-vijf', de zenderfrequentie.. We bevinden ons namelijk in een talkradio-show, onder leiding van Alex K en zijn team van Radio Krach. Uitgangspunt is de kredietcrisis en de radiomakers zijn boos. Boos op de de banken, boos op de Grieken, boos op Brussel of boos op de ontwikkelingshulp die van 'ons belastinggeld' betaald wordt Hoe dan ook: boos. We horen live bellende luisteraars die persoonlijk hun financiële rampspoed toelichten; er wordt een soort 'wie van de drie?' quiz gehouden waarin schrijnende voorbeelden worden genoemd van mensen die door de crisis hun geld zijn kwijtgeraakt. De toeschouwers mogen stemmen over wie het zieligste verhaal heeft. Er wordt zelfs een winnaar getrokken, die tijdens de laatste voorstelling op 24 juni op Oerol volgens de meeste stemmen recht heeft op de 'crisiscompensatie' van maar liefst 2500 euro.

Best leuk bedacht maar uiteindelijk blijft de voorstelling steken in een aardig idee en is de uitwerking te mager. In elk geval bij de eerste voorstellingen in Utrecht want het is typisch een voorstelling die nog aan kracht kan winnen. Het oorspronkelijke idee was om vier blokken van een uur te maken; uiteindelijk is het bij twee blokken gebleven en ook die zijn te weinig divers om het kopen van twee kaartjes te rechtvaardigen. In het eerste uur blijft de bus staan en is er vrij weinig te beleven; in het tweede deel gaat de (bijna geblindeerde) bus rijden en volgt een fraaie apotheose in een weiland. Dat is verreweg het meest interessante stuk.

Het grootste probleem zit 'm in het gebrek aan afwisseling -de verhalen onderscheiden zich te weinig en zijn maar matig interessant - en het gebrek aan keuzes. Want de publieksparticipatie is nu vrijwel nihil en dat kan wellicht beter worden als er meer input komt van buiten. Enerzijds speelt verslaggever Alex K een actievoerder, anderzijds is hij gewoon een radiojournalist die vragen stelt. Aan de ene kant is de voorstelling satirisch vermaak, aan de andere kant is er een vermoeden dat het misschien ergens over zou kunnen gaan. Het komt niet echt uit de verf. Beter zou zijn om er één aflevering van te maken. Moet u kiezen, koop dan een kaartje voor deel twee.