Vlak voor ze gedeporteerd wordt, geeft Irène Némirovsky, een beroemd schrijfster van Joodse afkomst, haar dan dertienjarige dochter Denise een koffer, met de opdracht goed voor de inhoud te zorgen. Het is 1942 en Irène Némirovsky sterft nog datzelfde jaar in een concentratiekamp. Het duurt bijna zestig jaar voordat Denise de moed op kan brengen om het manuscript, dat ze in de koffer aantreft, te lezen. Ze komt erachter dat het geen dagboek is, de notitieblokken die haar moeder in een minuscuul handschrift heeft volgeschreven, maar een volwaardige roman. STORM IN JUNI van Irène Némirovsky wordt in 2004 uitgegeven en is meteen een bestseller. Ze beschrijft hierin de lotgevallen van een aantal van de vluchtelingen in juni 1940.

Deze bijzondere geschiedenis inspireerde de Firma Rieks Swarte tot de voorstelling UITTOCHT. Rik van den Bos schreef de tekst waarin zowel het verhaal van de dochter als dat van de moeder en daarnaast fragmenten uit de roman ruimte hebben gekregen. Joke Tjalsma is de verteller die heel sec de Frans-Russische schrijfster Irène Némirovsky bij het publiek introduceert , maar zij speelt ook de dochter Denise.

Joke Tjalsma is een fantastische actrice met een groot komisch talent, maar hier komt ze met haar nuchtere verteltrant niet uit de verf. Voor een deel kan dat eraan liggen dat de voorstelling in zijn geheel nog wat hapert. De vermenging van tekst, beeld en muziek loopt niet zo soepel als zou kunnen. Rieks Swarte zelf is dit keer vooral als vormgever en cameraman in de weer. De voorstelling doet sterk denken aan De Grote oorlog en KAMP van Hotel Modern waarin met vingercamera's en duizenden poppetjes en maquettes op indrukwekkende wijze de gruwelen van de oorlog getoond werden. Rieks Swarte heeft een vriendelijker wereld gecreëerd; de tafels rondom het toneel staan vol met van karton gemaakte maquettes, potloodtekeningen, zwartwit foto's van mensen met koffers, uitgeknipt en op karton geplakt. Hij loopt erlangs met een videocamera, de beelden worden op groot scherm geprojecteerd. Een mooie collectie in het typische no-nonsense Swarte-idioom, gemaakt met veel geduld, liefde en verbeelding. Rechts op het podium staat Dennis van Tilburg, die met zelfgebouwde instrumenten en elektronica zorgt voor de sfeer. Geluiden van motoren, getoeter als de uittocht uit Parijs beschreven wordt: een lange stoet van auto's en voertuigen, volgeladen met mensen die al hun bezittingen in een paar koffers hadden gepakt. Het was de langste file in Parijs ooit.

Zo nu en dan zijn er scènes waarin de kracht van Rieks Swarte tot zijn recht komt: de verbeelding aan het werk zetten en tegelijkertijd laten zien hoe toneel gemaakt wordt. Terwijl je ziet hoe het gemaakt wordt, geloof je er toch in.

Jammer is dat de voorstelling een duidelijk lijn ontbeert. Het blijft allemaal teveel aan de oppervlakte. Noch het wrede lot van de moeder, noch de personages uit haar roman, noch de verdringingsmechanismen van de dochter komen echt tot leven.