Op de glazen salontafel staan de filtersigaretten al klaar, naast de tafelaansteker, de kleine schaaltjes met chips en een bord met kaas-ananashapjes. Het jaren zeventiggehalte druipt ervan af, van de huisbar waaruit rijkelijk gin-tonics worden geschonken tot aan het wandmeubel inclusief platenspeler met de tophits van die tijd: Tom Jones en Jose Feliciano.

Abigails Party is geschreven in 1977 en de voorstelling van Theatergroep Carrousel grijpt nadrukkelijk terug naar die tijd, tot in alle details. De tekst, door hemzelf destijds ook verfilmd, is van Mike Leigh, later onder andere bekend geworden door zijn films Naked (1993) en Secrets and Lies (1996). "Komedies van pijnlijkheid", zo kenschetste een filmjournaliste ooit zijn werk en ook voor Abigails Party is dat een treffende omschrijving. Onder de vaak hilarische dialogen wordt het beeld geschetst van gruwelijke eenzaamheid, verveling en pijnlijke pogingen tot contact. Ze laten ook zien hoe taal kan verhullen. Hij: "Mijn werktijden variëren nogal." Zij: "Hij werkt in ploegendienst."

Naarmate het drankniveau stijgt en er meer filtersigaretten worden opgestoken, worden de onderlinge spanningen steeds duidelijker voelbaar. De twee echtparen, beide drie jaar getrouwd, zijn totaal op elkaar uitgekeken en Suzan is een gescheiden vrouw met een lastige puberdochter, Abigail. Op de avond dat Abigail thuis een feestje viert, wijkt Suzan noodgedwongen uit naar een kennismakingsparty bij de buren. Marlies Heuer speelt de rol van de bijna non stop pratende gastvrouw Beverly: een explosief mengsel van quasi-hartelijkheid, benauwende nieuwsgierigheid en een ternauwernood bedwongen behoefte aan passie en hartstocht. Carla (Mijs Heesen) is naïef tot op het bot, open en goedlachs en Susan (Maureen Teeuwen) is de lijdende buitenstaander die tevergeefs probeert te ontkomen aan de hartelijk bedoelde klopjes van Carla. De mannen zijn vermoeid en afhoudend, al schuilt in hen een latente agressie.

De vijf acteurs munten uit in de regie van Matin van Veldhuizen die een messcherpe analyse geeft van het sociale verkeer in de middle class aan het eind van de jaren zeventig. Voor iedereen die ouder is dan pakweg 35, een feest van herkenning en een schok van ontzetting. In alle details, het decor, de kostuums en de taal (de vertaling is van Matin van Veldhuizen die het jargon van die tijd meesterlijk weet op te roepen) wordt de sfeer van die episode treffend weergegeven. Marlies Heuer is de absolute uitblinker: met haar lichaamstaal, mimiek en intonatie geeft zij een onthullend beeld van Beverly. Zoals zij danst op Light my fire, de heupen vol beloften, de blik op oneindig, verraadt elke beweging haar immense behoefte aan contact. Abigails Party is vaak ongelooflijk geestig, terwijl onder de schijnbaar oppervlakkige gesprekken en de non-verbale communicatie een wereld van droefheid schuilgaat.