De titel Vaudeville roept associaties op met variété: populair circustheater , dat is ontstaan uit het Franse improvisatietoneel. Vroeger een tikje ordinair, maar nu door de Theatertroep, ook al een geuzennaam, in ere hersteld. Vaudeville is een krankzinnige potpourri van totaal uiteenlopende scènes, meesterlijk gespeeld en onweerstaanbaar grappig. Vorig jaar al won de Theatertroep met Vaudeville de Mus, de prijs voor de meest karakteristieke voorstelling op festival De Parade : "Gelaagd, toegankelijk, intelligent, scherp, poëtisch, onvoorspelbaar, aantrekkelijk en onweerstaanbaar onderhoudend."

Op de Parade zijn verschillende stukken gepresenteerd die nu aan elkaar gelast zijn tot een avondvullende voorstelling, met een aantal tussendoortjes. De Theatertroep is een collectief van tien toneelspelers met een herkenbare speelstijl waarin de mechaniek van het 'theatermaken' wordt blootgelegd. Geheel in de stijl van Discordia, de 'uitvinders' van dat genre, begint de voorstelling met het ophalen van gordijnen die in houtje-touwtjestijl aan elkaar zijn genaaid en met allerlei kleine schermutselingen tussen de acteurs onderling die er inderdaad een heerlijke troep van maken.

Tussen de vrolijke, kortdurende, circusachtige stukjes zijn wat langere scènes te bewonderen, waaronder twee eenakters van Anton Tsjechov, De beer uit 1888 en Het huwelijksaanzoek uit 1889. Aanstekelijk gespeeld met net genoeg inleving om het niet tot een ridicule pastiche te maken. Ook erg leuk: een mannenweekend dat begint als een vrijdagmiddagborrel en totaal uit de hand loopt. Tal van citaten uit televisieseries komen langs: van Jiskefetachtige humor tot het 'Sjonge jonge jonge' van Rembo & Rembo. Na steeds oeverlozer geouwehoer over relaties, besluiten de mannen te gaan jagen. Met zijn vijven spartelen en kronkelen ze op een veel te klein platform om hun rolschaatsen om te binden en zich om te kleden in de meest bizarre outfits: ultra komisch en zo te zien ook niet zonder risico's.

De finale bestaat uit een hilarische mannenversie van Het Zwanenmeer. Gespierde harige mannenbenen onder lekker tuttige tutu's. Klinkt heel flauw maar ze doen het zo geestig en maken telkens zulke verrassende wendingen dat het leuk blijft. Intussen worden de verrichtingen van commentaar voorzien als bij het kunstrijden, inclusief slow motion herhalingen. Heel erg grappig. Vaudeville is prettig ontregelend, anarchistisch en aanstekelijk theater.