Schuilend achter de stoel van koning Creoon fluistert Antigone haar zusje in wat zij van plan is: tegen de wil van de koning in hun broer, Polynices, een menswaardige begrafenis bezorgen. Voor de koning is Polynices een landverrader, voor Antigone is hij, wat hij ook gedaan mag hebben, iemand van wie ze houdt. Vasthouden aan principes en rationele keuzes of je laten leiden door je hart, dat is een van de kernthema's in Antigone van Sofocles. Het is een stuk dat nog steeds tot de verbeelding spreekt, een drama van alle tijden.
Bij Theater Antigone wordt de tragedie nu gespeeld in regie van de jonge, net afgestudeerde regisseur Raven Ruell. De voorstelling speelt zich af in een lege ruimte waarin een lange tafel centraal staat. Het begin is gedurfd, als het gezelschap langdurig zwijgend aan de gedekte tafel zit. De stilte wordt alleen doorbroken door geslurp en gerinkel van borden, dat door de zendmicrofoons versterkt wordt weergegeven.
Creoon zit vrijwel de hele voorstelling met zijn rug naar het publiek. Zo nu en dan draait hij zich even om, als om bij de toeschouwers een bevestiging te vragen van zijn handelwijze. Pas aan het eind keert hij zich om, wanneer hij beseft dat hij met zijn rigide standpunt alles en iedereen om zich heen heeft vernietigd. Zijn zoon Haimon is Antigone dan gevolgd in de dood en na het horen van dat bericht heeft ook zijn echtgenote een eind aan haar leven gemaakt.
De rol van Antigone wordt gespeeld door de actrice Sofie Decleir. Zij is een sterke Antigone, zeker van haar zaak, in zekere zin al voorbij de angst en onzekerheid van gewone stervelingen. Vooral in de scene waarin zij bovenop de eettafel staand in bruidsjurk een glas champagne heft op haar aanstaande huwelijk - met de dood in plaats van met haar geliefde Haimon -, vindt zij een mooie balans tussen berusting en gepassioneerdheid. Even spreekt zij het publiek rechtstreeks aan: "Ben ik dan de enige die zo denkt?", vraagt ze wanhopig. Schoorvoetend roepen een paar mensen in de zaal nee.
Ook Haimon maakt indruk; in de confrontatie met zijn vader Creoon is hij aanvankelijk de redelijkheid en rust zelve, maar gaandeweg wordt hij meegesleept door gevoelens van onmacht en woede over de rigiditeit van zijn vader. Een geestige rol wordt vervuld door het koor, dat jammer genoeg soms net te vet aangezet wordt. De blinde ziener Tereisias komt liggend in een rolstoel op, moeizaam pratend en hoestend, als Marlon Brando in The Godfather.
Raven Ruell geeft een overtuigend visitekaartje af met deze voorstelling die nog niet helemaal in balans is, maar prachtige momenten kent.