Vorig jaar was de Theatertroep in Haarlem te zien met Vaudeville, een krankzinnige potpourri van totaal uiteenlopende scènes, meesterlijk gespeeld en onweerstaanbaar grappig. Nu brengt hetzelfde gezelschap Zonder Toestemming, opnieuw een 'ode aan de anarchie'. En hoewel het idee hetzelfde is, – 'een voortzetting van het doorlopende onderzoek dat de Theatertroep voert naar de kunstvorm Vaudeville' – , pakt hun nieuwe voorstelling minder goed uit.

Het is een herhaling van wat eerder beter werd gedaan. Misschien is de verrassing eraf, dat kan een rol spelen, maar het lijkt ook alsof de acts wat flauwer, de overtuiging wat minder en de trucs wat al te doorzichtig zijn geworden. Het recept is dat van een bonte avond waarin eenieder zijn of haar kunstje doet, conform het variététheater dat ooit is ontstaan uit het Franse improvisatietoneel. Zo is er een taartenact – wie smijt wie een taart in het gezicht – , een matig uitgevoerde tapdans, een geestig gevecht tussen twee vrouwen, een zeer matig uitgevoerd lied uit de opera Rigoletto, waarop dan wel weer heel mooi gedanst wordt door een paar op stelten. Een van de hoogtepunten is hoe Kyrian Esser telkens opnieuw heel sjiek de tafel dekt voor vier personen en vervolgens probeert het tafelkleed eronder uit te trekken. Om manmoedig opnieuw te beginnen, met steeds meer scherven vanwege het kapot gevallen servies.

Na een korte pauze wordt een voor het gezelschap bewerkte versie van Mijn slappe komedie voor vier mensen, een handjevol personeel en een tafel die niet vrijkomt van Magne van den Berg gespeeld, een voorstelling die in 2013 in de Toneelschuur in première ging. Een relatiekomedie, toen fantastisch gespeeld door Raymonde de Kuyper, René van 't Hof, Leny Breederveld en Aat Ceelen. Het stuk speelt zich af in en rond de hal van het restaurant, waar het gezelschap wacht op een tafel. Van dat etentje komt het maar niet, – iets met een dubbele reservering – en er gebeurt weinig anders dan dat er wordt gemopperd over het wachten, er veel ongemakkelijke stiltes vallen en de hoeveelheid alcoholische consumpties ernstig toeneemt. Alhoewel de spelers van de Theatertroep niet het niveau halen van de oorspronkelijke cast, is en blijft het een sterke tekst die ook wel past bij de speelstijl van de Theatertroep door de directe taal en de absurditeit van de situatie.

De hoge kunst van het mislukken, van het falen, daar draait het om in Zonder Toestemming, aldus de Theatertroep. Toch lukt dat pas als de techniek van alle grappen en grollen tot in de details beheerst wordt. In Vaudeville klopte alles tot in de spreekwoordelijke puntjes; in de nieuwe voorstelling ontbreekt die vanzelfsprekendheid.