"Het gaat alle kanten op maar niet de goede". De bewoonster van een door de aardbevingen getroffen boerderij in Groningen is murw van het wachten op een regeling. Zij is een van de vele personages in Gidsland, de nieuwe voorstelling van Mugmetdegoudentand, geschreven door Nathan Vecht. Na het veelgeprezen Kunsthart schreef hij een nieuwe, actuele komedie over de Nederlandse identiteit. Het is opnieuw een scherpe, bij vlagen briljante tekst waarin ditmaal zowel de politiek als de media ervan langs krijgen. Geweldig gespeeld, in een regie van Lineke Rijxman.
Het begint bij een kabinetscrisis over een menswaardig asielbeleid. In luttele momenten wordt een herkenbaar beeld geschetst: er moet een compromis komen, iedereen doet water bij de wijn en als de camera's beginnen te snorren wordt nog even uit onderhandeld wie bij de media het woord 'menswaardig' in de mond mag nemen. Intussen volgen we ook hoe een jonge, bevlogen presentatrice een nieuw, journalistiek programma aan de man probeert te brengen. Ze stuit op onzichtbare muren van verzet, op middelbare mannen die de mond vol hebben over transparantie en publieksvriendelijkheid, en op een volkomen in zichzelf verzonken bastion van ledigheid. Een ontluisterende blik achter de schermen van de media, opnieuw buitengewoon herkenbaar en pijnlijk.
De drie werelden komen bij elkaar in een live talkshow: de politicus die iets moet verdedigen waar niemand meer achter staat; de getroffen Groningse, murw gebeukt door de NAM en het eindeloze wachten, en de presentatrice die toch in een talkshowconcept terecht is genomen dat haaks staat op haar idealen ("Je kunt deze kans niet laten liggen"). En uiteraard worden de gesprekken afgewisseld met een gezellig lied van zanger Erwin (Joladiehee), die en passant ook mee mag praten over de actuele wereldproblematiek.
De vier acteurs vervullen elk een flink aantal rollen. Dé grote ontdekking is Ilke Paddenburg (Colombina, 2016), die achtereenvolgens te zien is als hospitality-manager die de hapjes mag verzorgen voor het kabinet in crisisberaad, als de ambitieuze presentatrice Kim, en als tienerdochter. Heel knap hoe zij met speels gemak en een wonderbaarlijk precieze timing de verschillende personages neerzet. Guy Clemens en Anniek Pheifer zijn door de wol geverfde komediespelers met een superieure techniek en ook Xander van Vledder overtuigt in diverse rollen.
Waar Kunsthart wat strakker in de vorm was met drie eenakters die stuk voor stuk gingen over beeldbepalende gebeurtenissen in de kunst, is Gidsland wijdlopiger omdat er zoveel kwesties worden aangeroerd. Nathan Vecht is er opnieuw in geslaagd om echt op het scherp van de snede scènes te schrijven die iets zeggen over Nederland als gidsland. Over het eindeloze gepolder, de managerscultuur, het gemarchandeer en het opportunisme. Hilarisch is het vaak, herkenbaar en ook wel een tikje beschamend. Opnieuw een buitengewoon geslaagde voorstelling van de Mug die als geen ander er al vele jaren in slaagt om theater te maken dat even toegankelijk als amusant is en toch steekt.