Gouden glitter op zijn ontblote bovenlijf, lichtblauwe laarzen tot de lies, de lange blonde haren met veel gel achterover geplakt. Zijn assistente heeft stevig opgebonden borsten en alle kanten uitzwaaiende pijpenkrullen waaraan een kapper lang werk moet hebben gehad. De illusionist Royce en assistente Mandy vormen samen met een vrouw van drieduizend pond, haar bazige zus, Franckie en Lydia van de Tropical Balloon Show en een glibberige organisator de hoofdrolspelers in het nieuwe stuk van De Federatie, De Kersenbijter.
Het is de tiende en laatste voorstelling van De Federatie dat met ingang van het nieuwe kunstenplan gaat fuseren met het Theater van het Oosten. De Federatie heeft faam verworven met een reeks eigenzinnige stukken, zoals Zeestuk, Doodrijp, Zog, Noordeloos, Tweeduister; teksten geschreven door Peer Wittenbols en geregisseerd door Rob Ligthert. Die nauwe samenwerking leidde tot een eigen stijl van uitvergroot realisme. Haar afscheid van deze fase in haar bestaan heeft De Federatie luister willen bijzetten met een klucht: De Kersenbijter is opgezet als een regelrechte dijenkletser, met een vette knipoog naar het Theater van de Lach en gelardeerd met een scheutje van dat uitvergrote realisme. Helaas wil het alleen maar niet leuk worden.
Het uiterst magere verhaal speelt zich af achter de schermen van een benefietavond, georganiseerd voor kinderen met kanker. Nu is er niks mis met een vette parodie op de inderdaad aanstootgevende wijze waarop er tijdens dergelijke gala-avonden voor het goede doel wordt geglibberd en gegeild richting camera, maar moet dat uitgerekend worden gekoppeld aan kinderen met kanker? Persoonlijk vind ik dat geen doelgroep om lollig over te doen.
Veel erger dan deze misplaatste 'faux pas' is dat er zich achter de schermen helemaal niets afspeelt dan een hoop ongelooflijk flauwe ongein. Iedereen loopt achter de verkeerde aan te rennen en uiteindelijk moet een aangeplakte nepbaard het verhaal dragen.
De vrouwen zijn alleen bezig met hun uiterlijk, dom en/of lesbisch; de mannen lopen zonder uitzondering hun pik achterna. Stereotype personages, zo plat neergezet dat ze geen van allen tot leven komen.
Afgezien van het ingenieuze decor en de extravagante kostuums valt er weinig positiefs te melden over De Kersenbijter. Peer Wittenbols is een begenadigd toneelschrijver, als hij tenminste stukken schrijft die ergens over gaan. De Kersenbijter doet geen recht aan de fraaie reeks die De Federatie de afgelopen zeven jaar heeft neergezet. Gauw vergeten, deze ongein, en hopelijk gaan ze straks in Arnhem weer mooie, subtiele voorstellingen maken.