Een mooi thema: Adio...mijn liefste gaat over afscheid nemen. Over het onherroepelijke afscheid van iemand die doodgaat, het wrede afscheid van een geliefde die je verlaat en het ontroerende afscheid van het kind dat je voor het eerst naar school brengt.

Een op het eerste gezicht bijzondere cast: Vivian Lee, een zangeres uit Bremen; Marion Amschwand, een danseres uit Berlijn; Hans Man in 't Veld, Kenneth Herdigein, Helen Suyderhoud en Johannes Haag, acteurs uit Driehuizen, Amsterdam, Brussel en Hamburg die al eerder met elkaar samenwerkten.

Een werkwijze die gebaseerd is op improvisaties, in de beste traditie van het Werktheater waar Hans Man in 't Veld jarenlang aan verbonden was. Kortom, niets dan veelbelovende gegevens.

Helaas komt Adio...mijn liefste in de verste verte niet toe aan het inlossen van die beloftes. Het is een voorstelling die elke samenhang ontbeert, die aan elkaar hangt als los zand en waarvan de losse onderdelen er bovendien maar zelden in slagen te ontroeren, te vermaken of de geest te prikkelen. In de hoek traint een bokser met een grote, blauwe boksbal, de zangeres zingt zo nu en dan een lied, begeleid door fluit, piano en soms een achtergrondkoortje, de danseres danst wat rond en tussendoor horen wij flarden tekst: een gedicht van Judith Herzberg, een citaat van Rainer Maria Rilke en uit het leven gegrepen dialogen. Een decaan houdt een redevoering op de begrafenis van een student, de bokser vertelt wat hij voelde na zijn eerste k.o. (knock out) en met zijn allen zingen ze het levenslied van Simon en Garfunkel: Bye bye love, bye bye happiness....

Op een enkel geestig moment na - een berispend woordje van de bokser in zijn moeizame Nederlands: "als je afscheid neemt, wees dan geen kleefpleister, maar ga!" -, blijft het niets dan lucht: een aardig liedje, een leuk dansje, een vrijblijvend verhaaltje. Het is alsof de regisseurs Hans Man in 't Veld en Kenneth Herdigein wat luchtige tussendoortjes op een schaal gegooid hebben: een gezellige afternoon tea met een cakeje, wat koekjes, een enkel bonbonnetje. Niets dat beklijft, niets dat echt raakt. Het mooist aan Adio...mijn liefste is het citaat van Rilke dat als motto en inspiratiebron dient:

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

und wird in den Alleen hin und her

unruhig wandern, wenn die Blatter treiben.