Een voor een worden de musici binnengereden, elk in een eigen kooi. Verleidelijk zien ze eruit met hun gouden glitterjasje, hun hoge hakken, de cello erotisch geklemd tussen hun blote benen. Een mooi beeld dat ook meteen duidelijk maakt waar het om gaat: net als hoofdrolspeelster Grace (Dagmar Slagmolen) overleven deze vrouwen door hun lichaam te verkopen.

Instant Love is het tweede deel van een drieluik, gemaakt door Via Berlin en Cello Octet Amsterdam. De voorstelling was afgelopen zomer al, in iets andere vorm, op Oerol te zien en maakt nu een tournee door het land. Via Berlin maakt al jaren furore met geëngageerd muziektheater zoals Breaking The Silence (2017), over de destructieve invloed van het Sovjetregime onder Stalin op leven en werk van de componist Sjostakovitsj.

Nu gaat het over prostitutie en mensenhandel. Een grimmig verhaal waarvoor Ko van den Bosch de tekst schreef: rauw en poëtisch tegelijk. Harald Austbø schreef speciaal voor de voorstelling nieuwe composities voor het Cello Octet: lyrische muziek, af en toe jazzy, soms schrijnend en hard, dan weer tokkelend en gevoelig. Ongelooflijk hoe gemakkelijk de musici zich al spelend door de ruimte bewegen met hun groteske pruiken (decor en kostuumontwerp van Miek Uittenhout). Ze zijn bepaald niet bang om hun billen te bewegen en met hun heupen te shaken. En ze zingen desgewenst ook nog, zoals in het geestige koor Geil tot in de eeuwigheid. 'Paradijsvogels' noemt Berry de vrouwen die overal vandaan zijn geplukt. Grace komt uit Roemenië en ze heeft een dochter van 12. Om haar een betere toekomst te geven, is ze naar het verre westen getrokken. Even lijkt het geluk haar toe te lachen als ze een stormachtige relatie krijgt met King. Maar King ziet de potentie van zijn geliefde. Een 'gevalletje tophoer' noemt hij haar. Berry krijgt de opdracht haar te temmen. 'Een raspaard moet je breken, dat moet de eigenaar niet doen, daar huur je een cowboy voor in.'

Componist Harald Austbø speelt de rol van King met verve en Dagmar Slagmolen is als Emma zeer overtuigend. Een van de mooiste scènes is als ze samen op één cello spelen, elk met een heel eigen melodie en uitstraling. Hij de dominante macho, zij nog vol hoop en levenslust.

Alle ingrediënten van Instant Love zijn tot een fraaie eenheid gesmeed door regisseur Ria Marks, gepokt en gemazeld bij Orkater. Muzikaal spannend, in de vormgeving verrassend met groteske elementen in de verder vrij kale ruimte (die vooral associaties met een afwerkplek oproept), en aangrijpend door de thematiek. Uiteindelijk neemt Grace wraak op haar King. Instant Love is een sterk gestileerde voorstelling die laat zien hoe kwetsbaar mensen kunnen zijn.