Wat zou nu een leuke ingang zijn om een toneelstuk te brengen over de Franse schrijver Jean de la Fontaine? Hoe kun je de wat in de belegen hoek terechtgekomen fabeltjesdichter dichter bij de mensen brengen? Weet je wat: we laten het stuk anno nu beginnen, met een dialoog tussen een professor in de Franse literatuur en zijn studente die tentamen af moet komen leggen. En juist ja, dan blijkt ze niks te weten van die de la Fontaine!
Theatergroep De Kern timmert al een jaar of tien aan de weg met voorstellingen over schrijvers. Na Belle van Zuylen, George Sand en Lou Salome waagt zij zich nu voor het eerst aan een mannelijke auteur. Op zich biedt het leven van Jean de la Fontaine genoeg stof om een aardige voorstelling over te maken. Zo wordt de schrijver op hoge leeftijd door zijn biechtvader gedwongen zijn Erotische Vertellingen af te zweren: satirische verhalen over geile nonnetjes, hitsige paters en overspelige echtgenotes die hun minnaar in een wijnvat verstoppen.
Jammer is het dan ook dat de auteur van La Fontaine... zich in zo'n enorm gezocht keurslijf heeft geperst. Door het verhaal met een semi–educatief sausje te overgieten, wordt de kracht er van het begin af aan uitgehaald. De scène tussen professor en studente is zo knullig en ongeloofwaardig – als zij na anderhalf uur studeren voor haar examen slaagt, is ze vrij en anders moet ze met de professor naar bed – dat de voorstelling er in zijn geheel door onderuit gehaald wordt.
Op zich zitten er aardige momenten in de voorstelling; vooral de scène tussen de verwende Zonnekoning en zijn minnares is amusant en je zou ook wel wat meer van die Erotische Vertellingen willen weten. Nu is gekozen voor het concept 'van alles wat': een fabel, een 6 dansje, een schermutseling met de biechtvader, er worden wat maskers uit de kast gehaald en dan wordt weer teruggeschakeld naar het heden, naar die vervelende professor. Heden en verleden worden aan elkaar gekoppeld door videobeelden. Vermoedelijk uit angst om de toeschouwer te vervelen, worden er geen keuzes gemaakt en maakt helemaal niets enige indruk.
Jan Jaap Jansen zet La Fontaine als een wat vermoeide grijsaard neer en Ineke ter Steege speelt alle vrouwenrollen met precies dezelfde mimiek. Alleen Bob van Tol slaagt erin zijn vele rollen wat variatie mee te geven. Misschien heeft Jean de la Fontaine inderdaad recht op rehabilitatie, maar deze voorstelling doet zijn nagedachtenis meer kwaad dan goed.