Het openingsbeeld is meteen al typerend voor de hele voorstelling: schokkend, indringend en intrigerend. In een lege, door vale gordijnen omgeven ruimte, zit een acteur, gekleed in een lang, wit priesterhemd, die met een minuscule videocamera zijn gezicht aftast. Op de muur achter hem worden de beelden geprojecteerd: zijn ogen, neusgaten, keel. Als hij begint te spreken, zie je synchroon als grote, enge weekdieren, zijn stembanden bewegen.

Giulio Caesare is een voorstelling van de Italiaanse regisseur Romeo Castellucci die een radicale vorm van theatermaken voorstaat, geïnspireerd door onder andere Antonin Artaud's theater van de wreedheid. Zijn op Shakespeare's Julius Caesar en Latijnse teksten gebaseerde stuk is een trip door het onbewuste, waarin vooral de krachtige beeldtaal indruk maakt. Romeo Castellucci maakt bij voorkeur geen gebruik van professionele acteurs, hij heeft een verzameling amateurs bij elkaar gebracht die vooral op hun extreme fysiek zijn uitgekozen. De beroemde rede van Antonius wordt uitgesproken door een man die geopereerd is aan keelkanker en slechts rochelend woorden uit kan stoten. Een oude man laat zijn gerimpelde lichaam wassen, terwijl achter hem een kolossale vetzak zijn rug naar het publiek wendt.

In het eerste deel is er een grote verscheidenheid aan beelden en tekstfragmenten. De verwijzingen zijn legio: van Shakespeare naar Donald Duck en van de bijbel naar het Japanse butoh theater. De geluidsband versterkt het schurende karakter van de beelden: religieuze koorzang wordt verweven met het irritante geluid van bromvliegen.

Na de pauze is de ruimte omgebouwd tot een desolaat landschap: een apocalyptische kaalslag van kapotte, afgebrande stoelen, skeletten, opgezette beesten. Twee graatmagere, vrijwel naakte, besmeurde anorexia-meisjes spelen de door het kwaad aangetaste Brutus en Cassius. De beelden van verschrikking worden nog maar heel kort onderbroken door korte, humoristische momenten, zoals wanneer van een opgezette poes opeens de kop als een waanzinnige begint rond te draaien of wanneer vanuit de hoogte opeens een bord wordt neergelaten met daarop de tekst: "Ceci n'est pas un acteur", een duidelijke verwijzing naar Magritte. Glas springt kapot, gasflessen sissen dreigend, tl-lampen flikkeren voortdurend aan en uit en op de geluidsband klinkt gedreun, geschiet en geknetter. Giulio Caesare is een voorstelling die evenzeer bewondering als afkeer oproept en in elk geval niemand onberoerd laat.