Dit jaar viert Alice in Wonderland zijn 150e verjaardag. Genoeg reden voor het Vlaamse gezelschap Abattoir Fermé om een voorstelling te maken, gebaseerd op het bijzondere werk van Lewis Carroll. Het is geen 'gewone' enscenering geworden; Abattoir Fermé maakt vooral visuele voorstellingen, met een filmische inslag en veel theatrale fantasie. Regisseur en artistiek leider Stef Lernous heeft nieuwe scènes geschreven met personages die verwijzen naar zowel Alice in Wonderland als het iets minder bekende Through the Looking Glass.
Centraal staat natuurlijk Alice (Anneke Sluiters), een mooie jonge vrouw die op de grens van volwassenheid lijkt te aarzelen om de drempel verder over te gaan. Deze Alice wil liever niet zo worden als de volwassenen om haar heen. En dat is heel begrijpelijk als je de bonte stoet curieuze personages aanschouwt.
In het begin ligt Alice half achterover op de ouderwetse rode sofa. Alles verveelt en vermoeit haar: de butler die haar brood komt brengen, de oude man die zegt dat hij met haar de liefde wil bedrijven en vooral haar moeder met haar hysterische lachsalvo's. Zij noemt zich de prinses van de nacht en ze laat zich graag verhalen vertellen. Langzaam maar zeker worden de personages die haar bezoeken gekker en gekker. Zoals het poezige heksje dat alles gewoon vindt, het blonde vampiermeisje met haar rode tong en haar gillende uithalen, een man die alles opschrijft in zijn notitieboekje, iemand die overal 'Fuck you' tegen zegt. Stuk voor stuk hebben ze een tic. Bestaan ze echt of zijn het droombeelden? Intussen beginnen ze meer en meer op elkaar te lijken zeker als ze allemaal tegelijk opkomen in het identieke tule rokje waar Alice in gekleed gaat. 'Ben ik nou Alice of ben ik iemand die anders is bij elke nieuwe persoon?', vraagt ze zich vertwijfeld af.
De tekst van Stef Lernous is inventief en deels terug te voeren op de woordspelingen, absurde gedichten en nonsenstaal zoals het 'jabberwocky' van Lewis Carroll, deels ook heel eigen, vol grappige herhalingen. Visueel is de voorstelling eigenlijk minder spannend dan de reputatie van het gezelschap zou doen vermoeden, al komen er enkele prachtige beelden in voor. Maar de absurditeiten, de vreemde logica, die de handelingen van personages bepaalt, de sterke tekst en het uitstekende spel maken van deze Alice op weg naar volwassenheid een prachtige voorstelling. Het slotbeeld van Alice die opgesloten zit in een huis dat haar veel te klein is geworden, is ontroerend en herkenbaar.