"Het is eigenlijk een wonder dat wij onze familieleden blindelings vertrouwen. Tenslotte komt het grootste deel van alle moorden voor binnen de familie", stelt een van de personages in Lijk terecht vast.

Lijk is de titel van een nieuwe toneeltekst van Esther Gerritsen die al drie eerdere stukken schreef in opdracht van het Syndicaat, waaronder ALLES dat in 2002 de CJP Podiumprijs won. Gerritsen beschikt over een aangename schrijfstijl waarin de spreektaal overheerst en weinig overbodigs wordt gezegd. Haar eigenheid ligt vooral in haar grote associatieve vermogen en in de vindingrijke variaties op een thema. Zij schrijft proza dat gekenmerkt wordt door humor, lichtelijk filosofische bespiegelingen en een eigenzinnig taalgebruik.

Lijk is opgezet als een thriller, maar heeft meer weg van een familie-psychodrama dan van een heuse 'whodunnit'. Een broer en twee zusjes zoeken elkaar een weekend op in het vakantiehuis. Hun ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk en gaandeweg worden er wat snippers van het verleden ontrafeld. Eigenlijk willen Mari en Nico niet geconfronteerd worden met de pijnlijke herinneringen. "Herinneringen zijn als insecten.", merkt Mari op. "Op een gegeven moment wordt het tijd voor een strenge winter."

In de tekst wordt een geraffineerd spel gespeeld met de wisselende machtsverhoudingen, de schuldgevoelens, de angst, de jaloezie en andere grote en kleine emoties die zich zoal tussen naaste familieleden voor kunnen doen. Het spel is nog wat wisselvallig, soms ligt het er te dik bovenop of wordt er juist te quasinonchalant gespeeld. Vooral Manon Nieuweboer als de oudste zus Mari vindt een goede balans tussen lichte hysterie en onverschilligheid.

Lijk speelt zich af in een ruw geschetst decor waarin wat gefiguurzaagde bomen de achtertuin moeten verbeelden en grote horren zijn gespannen tussen simpele houten wanden. Een jachtgeweer hangt als enige versiering aan de muur. Aan het slot zijn er de nodige schoten gelost, maar blijft een duidelijke ontknoping achterwege. Hoezeer familiebanden kunnen knellen, daar gaat het om, niet zozeer om winnaars of verliezers.