Na de oorverdovende house-muziek die klinkt als de zaaldeuren opengaan, is het plotseling erg stil als de voorstelling daadwerkelijk begint. Helemaal alleen in het midden van de grote, planken vloer danst Cynthia Loemij zonder muziek een eenzame dans, waarin een strijd lijkt te worden geleverd tussen angst en verlangen. Verwrongen poses en bewegingen die vrijheid suggereren wisselen elkaar af. Na een tijd verstillen de bewegingen en begint zij te praten. Zij richt zich tot de acteur die zich achterin de zaal afzijdig heeft gehouden en nu dichterbij komt. Door het gebruik van zendmicrofoons kunnen de beide performers' zacht praten, terwijl ze toch goed te verstaan zijn. De tekst krijgt zelfs een extra lading mee van beheerste sensualiteit en onderdrukt gevaar.

Quartett is een bijzondere coproductie van Tg. Stan en Rosas, uniek omdat er op een geslaagde manier een duet tussen dans en theater tot stand wordt gebracht. Het is een uiterst sobere, gestileerde voorstelling waarin de prachtige tekst van Muller volledig tot zijn recht komt. Alles is tot zijn essentie teruggebracht: het decor een eenvoudige, houten vloer, de kostuums respectievelijk een witsatijnen onderjurk voor haar en een zwart pak voor hem.

Quartett nach Laclos (1980) van Heiner Müller is gebaseerd op de briefroman Les liaisons dangereuses (1792) van Choderlos de Laclos en gaat over de verhouding tussen Markiezin Merteuil en Graaf Valmont. Müller verplaatst het achttiende eeuwse liefdespaar naar een bunker ergens na de Derde Wereldoorlog, waarmee het toch al gevaarlijke spel tussen de twee nog veel grimmiger contouren krijgt. Zij overtroeven elkaar in steeds buitenissiger affaires, waarbij ze steeds van rol wisselen. Om beurten zijn zij slachtoffer en beul, dan weer teder en verleidelijk, dan meedogenloos in hun afwijzing. De spanning tussen het mannelijke en het vrouwelijke staat centraal. Müller trekt het spel van verleiden, afstoten en aantrekken door tot in de uiterste consequenties.