Blauw zijn de drankjes in cocktailbar Empire en groen is de mie die met stokjes uit een papieren zak wordt gegeten. In de vastgoedwereld van Glengarry Glen Ross is alles snel vormgegeven, dynamisch en flitsend: glimmende strakke pakken, kekke schoenen en hippe dassen. De dialogen zijn scherp en raak, gekenmerkt door cynisme en schuine taal; het woord 'fucking' wordt vaker gebruikt dan in Pulp Fiction. Glengarry Glen Ross is afgelopen zondag in regie van Eric de Vroedt in première gegaan als samenwerkingsproject van Toneelgroep Amsterdam en Toneelschuur Producties. Het stuk is in 1992 al bij Toneelgroep Amsterdam te zien geweest als Vastgoed BV, in regie van Johan Doesburg. Bekender is de film Glengarry Glen Ross, ook uit 1992, met onder andere Al Pacino, Jack Lemmon en Kevin Spacey.De zwarte komedie over de immorele wijze waarop makelaars grof geld proberen te verdienen met onbeduidende stukken land, is nu, middenin de kredietcrisis, actueler dan ooit. Begin jaren tachtig, toen David Mamet zijn stuk schreef, was er ook sprake van een ecomische crisis. Regisseur Eric de Vroedt heeft zijn bewerking van Glengarry Glen Ross niet al te nadrukkelijk aangepast aan het hier en nu. Hij volgt het oorspronkelijke verhaal van de keiharde overlevingsstrijd die volgt op een directiemaatregel om de concurrentie op te drijven: de beste twee verkopers krijgen een bonus, de twee slechtste worden ontslagen. Binnen de pikorde van deze exclusieve mannenwereld moet dat wel leiden tot hebzucht, angst, afgunst en wanhoopsdaden.De voorstelling wordt gespeeld door een aantal acteurs van Toneelgroep Amsterdam, waarvan met name Leon Voorberg en Fedja van Huêt opvallen. Voorberg speelt de rol van verkoper Jacques Levi, een geslepen macho die stijf van de coke lijkt te staan. Fedja van Huêt is Richard Roma, de ouste en meest succesvolle van de verkopers. Hij geeft zijn personage een bijzondere dynamiek mee, bijna alsof hij buiten zichzelf staat. Hij doet denken aan Buster Keaton: tragikomisch tot op het bot. In het eerste deel dat zich afspeelt in een bar, worden de snelle dialogen, telkens tussen twee mannen, afgewisseld met liedjes uit de jaren dertig: Pennies from heaven, met een knipoog naar de beroemde tv-serie The singing detective. In het tweede deel wordt deze aanpak verlaten: geen liedjes meer, maar scanners die een bijzonder geluid opleveren.Nog een andere tv-serie lijkt van invloed te zijn geweest op de vormgeving: Mad Men, over de reclamewereld begin jaren zestig. Glengarry Glen Ross is een well made play, fraai vormgegeven, met prachtige acteurs en een onderhoudend verhaal.