Net zoals in de fraaie dubbelvoorstelling vorig seizoen (Noorderlicht, Vaders en Zonen), laat regisseur Lucas Vandervost ook in Pereira verklaart het verhaal vertellen door drie acteurs. Aanvankelijk zijn het afsplitsingen van een en dezelfde persoon, namelijk van de hoofdpersoon Pereira. Pereira is een journalist op leeftijd in het Portugal van 1938 en hij is verantwoordelijk voor de cultuurpagina van een onbeduidend middagblad. Aan politiek doet het blad niet, Pereira schrijft zijn pagina vol met necrologieen en stukken over zijn geliefde 19e eeuwse Franse schrijvers.
Gaandeweg het verhaal komt die politiek desondanks op steeds onontkoombaardere wijze het leven van de hoofdpersoon binnen. Hij ontmoet ene Rossi die aan de kant van de Spaanse republikeinen vecht tegen Franco en die hij aanstelt als assistent. Rossi's artikelen blijken echter niet te publiceren omdat elke zinsnede is doorspekt met zijn ideologische opvattingen. Pereira begint te beseffen dat geen enkel verhaal of artikel helemaal waardenvrij is.
Het verhaal van de auteur Antonio Tabucchi wordt door De Tijd even sober als indringend verteld. Het is geschreven in de ik-vorm, als een reconstructie van een periode, een getuigenis. Door de titel Pereira verklaart wordt een afstandelijkheid gesuggereerd die ook zeker in het begin in de voorstelling aanwezig is. De drie acteurs, Dirk Buyse, Robbert So en Wim van der Grijn, aanvankelijk afsplitsingen van Pereira, nemen in de loop van het stuk steeds duidelijker bepaalde rollen voor hun rekening. Zo speelt Dirk Buyse de rol van de dokter die Pereira genadeloos confronteert met zijn zwakheden en zijn glaasjes kwast. Wim van der Grijn brengt het aanvankelijk wat dorre personage Pereira aangrijpend tot leven. "Ik hunker naar berouw", zegt hij ergens, zich meer en meer realiserend dat zijn leven zinloos zou zijn geweest, als hij niet op een bepaald moment stelling zou zijn gaan nemen. Aan het eind, in een zich steeds verder verrechtsend politiek milieu, is er dan ook geen ontkomen meer aan.
De afstandelijke toon waarmee het verhaal en ook de voorstelling begint, maakt plaats voor een grote betrokkenheid. De acteurs spelen onnadrukkelijk, meestal frontaal op het publiek, zonder stemverheffing of andere uitgesproken theatrale middelen. Des te sterker is de impact.