Op de Toneelschool in Maastricht hebben ze elkaar ontmoet. Alle vier zijn ze in 1989 geboren, hun ouders zijn toen zij nog klein waren het land van herkomst ontvlucht. De een komt oorspronkelijk uit Iran, de ander uit Syrië en twee zijn afkomstig uit Bosnië. In 2009 begonnen ze tegelijkertijd hun theateropleiding. Inmiddels zijn ze met glans afgestudeerd en vertellen ze hun onwaarschijnlijke levensverhalen in Nobody Home.

Daria Bukvic is de regisseur van de prachtvoorstelling die zij gemaakt heeft samen met de drie acteurs: Vanja Rukavina, Majd Mardo en Saman Amini. Nobody Home is gebaseerd op hun eigen ervaringen en op die van hun moeders, die ze geïnterviewd hebben over hun herinneringen aan het land van herkomst, aan de moeilijke tijd in het asielzoekerscentrum en aan het wennen aan een vreemd land. Het zijn simpele verhalen, eenvoudig verteld, zonder veel poespas. De voorstelling geeft een pijnlijk beeld van Nederland dat zijn reputatie van tolerant en gastvrij land de afgelopen twintig jaar grotendeels heeft verspeeld.

Ze beginnen de voorstelling met langharige pruiken op, als ze hun moeder spelen: veelal slecht Nederlands sprekend ('en toen kwamen we in de gel terecht', de h wordt niet goed uitgesproken ), maar roerend door de herkenbaarheid. De een komt uit een steenrijke familie uit Syrië en moet de Prada-kleding inruilen voor een Turkentas, de ander moet uitleggen wat zijn identiteit is ('ik ben een half Servische, half Kroatische Bosniër'), terwijl hij daar zelf ook niks van snapt. Daria Bukvic heeft gezorgd voor een sterke vorm: een afwisseling van terugblikken (vooral met de moeders), droeve, confronterende liedjes en anekdotes over het nu. De drie acteurs reageren voortdurend op elkaar: als er een vertelt, geven de andere twee commentaar of reageren ze met mimiek. Snelle metamorfoses maken dat er een levendig portret ontstaat, zowel van de drie mannen als van hun families. Nergens wordt het larmoyant, overal klinkt humor en levenslust door en soms ook onpeilbaar verdriet.

De vormgeving is eenvoudig: af en toe licht in neonletters op de achterwand nogal ironisch het woord GELUKZOEKERS OP. Met een paar pruiken, sjaaltjes en kleden weten de acteurs de diverse personages uit te beelden. Dat levert schrijnende maar ook hilarische scènes op. Nobody Home is een van die parels waarin de kracht van theater duidelijk wordt. De voorstelling is bijna overal uitverkocht, maar wordt volgend seizoen hernomen. Verplichte kost voor cynici.