Het is een klassieke moeder-schoondochter verhouding. De moeder verwijt haar schoondochter dat ze Raaf, haar enige zoon nota bene, bijna zeven jaar heeft meegelokt naar het verre Dubai en dat ze sowieso alleen maar aan zichzelf denkt. En dan dat karakter: "Ze is zo e-mo-tio-neel!", zegt ze met veel nadruk en nauw verholen afkeer.

Beppie Melissen is zo'n personage wel toevertrouwd, ze speelt de rol van de moeder ingetogen. Haar gevoelens zitten ergens verborgen achter dat smetteloze uiterlijk en die beschaafde omgangsvormen. Haar portie verdriet heeft ze al gehad, haar echtgenoot pleegde zelfmoord toen zoonlief nog klein was. Jarenlang sliepen moeder en zoon in hetzelfde bed. Welke schoondochter is daartegen bestand?

Kenmerkend voor de toneelstukken van Peer Wittenbols is dat hij zijn personages graag in het nauw brengt. Zijn laatste stuk, het succesvolle Honingjagers, vormde het slotstuk van een drieluik over 'wat mensen doen als de grond onder hun voeten lijkt te worden weggevaagd'. Ook nu brengt hij zijn personages in een situatie waarin de gewone omgangscodes niet meer gelden, de gebruikelijke beschermingsmechanismen niet meer afdoende zijn. Liefdeslied speelt zich af op een nacht in een ziekenhuis waarin de zoon in kritieke toestand terecht is gekomen na een auto-ongeluk. Behalve de moeder en de schoondochter zijn er nog twee personages: de nachtzuster, heerlijk kordaat gespeeld door Anneke Blok, en de rechercheur, een ietwat getroebleerde Paul R. Kooij. Die laatste is opgetrommeld omdat door nieuwe gegevens de onwrikbaar geachte zekerheden opeens op losse schroeven komen te staan. Was het wel een ongeluk? Was Raaf wel zo gelukkig?

In feite vertellen Wittenbols en Rob Ligthert (regie) vier liefdesverhalen. De nachtzuster is na een lang huwelijk gescheiden en in die nacht leert ze eindelijk boos te zijn; de rechercheur doet zijn uiterste best van zijn moeilijke vrouw te blijven houden en moeder en schoondochter dreigen hun grote liefde te verliezen. Wittenbols schrijft fraaie teksten, vol milde ironie en mooie observaties over rouw, verdriet, verwerking en de complexiteit van leven en liefde.

Het stuk speelt zich af in de hal van het ziekenhuis waar vanwege een verbouwing al het meubilair in landbouwplastic is verpakt: abstracte elementen waar je lekker tegen aan kunt trappen (de schoondochter) dan wel je behaaglijk in kunt verschuilen (de moeder). Videobeelden geven af en toe een inkijkje in het verleden, zoals een ontroerende scène waarin schoondochter in bad zit en Loving you meeneuriet. In Liefdeslied nemen Wittenbols en Ligthert met milde blik het menselijk (on)vermogen onder de loep.