'Ik ben zover. Het is begonnen', zegt de oude man in de proloog. De grote, witte doos die midden op het toneel staat, gaat open. Letterlijk want het is een soort doos van Pandora waarin alle menselijke trekjes, van de grootste emoties tot de kleinste onhebbelijkheden, schuilgaan, om er in de loop van de voorstelling een voor een uit op te duiken. Aan het eind van de voorstelling gaat de doos weer dicht en kan je alleen maar bewondering hebben voor de makers. Chapeau Shakespeare, want wat is het een rijk stuk, met mooie taal en geestige terzijdes. Chapeau Liesbeth Coltof en Rieks Swarte, die flink hebben ingekort en hier en daar wat gemoderniseerd, maar het origineel alleen maar hebben versterkt. Het is moeilijk te bepalen wie van beide makers de grootste invloed heeft gehad op de productie: de inventieve beeldtaal en ongebreidelde fantasie van Rieks Swarte, die met wat karton en een stukje touw hele werelden op weet te roepen of de betrokkenheid en eigenzinnigheid van Coltof. Petje af ook voor de muziek van Joost Belinfante die moeiteloos schakeert van Renaissanceklanken tot Nederpop. Chapeau vooral voor de fantastische ontwerpen van Carly Everaert die met kostuums doet, wat Swarte met karton kan: met minimale middelen een ongelooflijk rijke wereld scheppen. Kleurrijk, fantasievol en geestig tegelijk.

Peter de Graef contrasteert met zijn Vlaamse tongval mooi met de rest van het ensemble en speelt een overtuigende Prospero. Hij begint als een boze, oude man, vol wrok over wat hem is aangedaan. Ooit was hij de machtige hertog van Milaan, maar nadat hij verbannen is door zijn broer Antonio, brengt hij zijn dagen door op een onbewoond eiland. Met als enige troost zijn dochter Miranda en als onderdanen het woeste duivelskind Kalibaan en de luchtgeest Ariël (mooie poppen van Jacqueline van Eeden). Door de storm kan hij afrekenen met zijn kwelgeesten en een nieuwe toekomst mogelijk maken.

De Storm is hartverwarmend en inventief toneel. Het is zowel een drama over verlies en verraad als een komedie waarin veel goede grappen worden gemaakt en waar het spelplezier van afspat. Het is een mooi liefdesverhaal, want de dochter van Prospero en de zoon van zijn vijand, de koning van Napels, jawel, ze krijgen elkaar….Ten slotte is het ook nog een stuk met een moraal, want Prospero stapt over zijn wrok heen en zijn broer (die gemene die hem heeft verraden) ziet zijn fouten in. Verplicht voor cultuurbarbaren en cynici en aangeraden voor iedereen van boven de acht.